*

— 0—

(ruura, nola metaphora, Iſthm. VIII, 28. cf. Ol. VI, 126.. Jee‿ε αιν‿ατοε ⁷ινμακναι, Simonicl. ap. Plut. in confol. ad Apoll. 1. II. p. 107.*A᷑ Ʒaν τμαααρ εεννa ap. Mimnermum; plura exempla v. ap. Weffel. ad Diod. Sic. II. p. 120.)— ſaxum pon- deroſum ſuper eum ſuspendit. Eichltaedt in quaeſt. philol. ſpec. novo(1804 p. 25.) conjecit:

Aran, drpen he Ar A

TIarp a*pgß. x. 1. X*

Amare enim, inquit, Pindarum propria et tropica in eadem enun- tiatione per ejusdem verbi velut copulam ſic conjungere, ut au- dacia et novitate dictionis mentes lecdorum incendantur. Sed rhe- toricae magis, quam Pindaricae monetue eſt repetitio verbi arae, dua vis, quae illi conjunctioni ineſt, profligari videtur. Afiti mu- lationem e ar, vel ſecundum Hermannum, in five&, (propter quam) probare non poffum, quippe qui Pindarici textus emendationes non amplectar, difficultate iuterpretationis natas. Dativus geminus(„ awra) omni incommodo careret, ſt hic effet ordo verboram: pater ei immiuere jufſit lapidem, gra- Vem ipſi noxam. Nunv autem ordine inverſo, tamen er nec cum e, nec cum, fed cum verbo jungendum, quod du- plici fenfu, metaphorico et proprio accipi poteſt et ad utrumque r Ktriugi dlebet, ubi uterque valet. Inpiter damnum ei imminere jafſit, lapicdlem fuper eum ſuſpendens. Ceterum minime ſper- nendda ſunt, quae Heinrich landat, exempla ejus loquendi noris, ſecundum quem et vra conjungi poffunt.

Quod vult Aſt rars effe pro erev, locus hic nön magis

„dmittit, quam Pyth. I, 14. ubi, quaſi praepropere poſitum alium . dat.