7

16 5

Apoflolus ad eandem ſententiam, quam deſeruerat,& quam grauiſſimam totius epiſtolae tractat, reuertatur- Huno locum cum noſtro diligenter comparans idemque in vtroque Paulli conſilium fpectans non poteſt non iudicare, ziςsο hic pro ise- vorras poſitum legi. Sequentia porro adiicio. Non poffum non iis conſentire, qui x istus ad dauron referunt: us e- s vero, vt cafum dandi ab arexa;urrera, pendere arbitror. Eſt igitur pro ·/ zise poſitum, ad hebr. nant?, cum, vt o- mnes ſciunt, ſeriptores N. T. praef. hebr. 9 faepiſfime per us reddant. Eu iεεμα& tie ism autem mihi ita videntur oon- iunctim poſita, vt Apoſtolus aliquam ſoni fimilitudinem, quae

inli notac paronomaſiae Orientalibus praefertim frequentate pro-

xima ſit, quaeſiuerit. Cum denique ſuperflunm videri poſlit, aus isw quia illa Ots Sauoun ex ſide naſcitur, adiicere, hos

mihi addendum eſſe puto: potuiſſe Judacos concedere Apoſto-

lo, credentibus tantum faunorem diuinum contingere, conten- dere tamen, ethnicos, quos vocant, eius eſſe expertes, niſt prius circumciderentur, cui praeiudicatae opinioni obuiam ire Apoſtolum addendo: uis νςν, quo effici potuerit, vt Iudaei- circumciſione Gentilibus haud eſfe opus ad illam αννn impetrandam intelligerent, nec fibi effe, cur circumciſione fua glorientur ipſi. Ad fuam confirmandam ſententiam Paullus loco Habacu- ci C. II, 4. vtitur, quem quidem, vt ſui temboris lIudaei, in- telligit. Malta quae huc berünent, optime apud alios legi boſfunt, g) hic ergo ea repetere nolo. 4 a

2) Praeſertim apud Ven. Eckermaunum in ſymbolis theologieis ſect. III. p. 27. fl.& Wablium im neu nebsrſeteten Habakuk, Hanno. ver 1790. 8. 146. ſ.