4-—

Quatuor menſes, per quos magiſtri officio fungenti ſeho- lis noſtris intereſſe licuit, inter alias lectiones, quarum partes mandatas habebam, Taciti libro de moribus Germaniae expli- cando, iuuentuti ordini primo adſcriptae vacaui. Laudati au- ctoris ſcripta quisquis euoluit,(euoluit autem’, ſtudium quin imo in iis locare, operae, ni egregie fallor, pretium duxit, quicunque ſibi cum re literaria vel minimum vmquam commercium interceſſiſſe, haud temere profitetur) eum fane fugere nullo modo poteſt, hiſtorico huic genuinum quoddam & tantum fui ſimile ſcribendi genus inhaerere, in cuius vir- tutibus eluceat prae ceteris mira quaedam breuitas, aequa ri neſcia. Diuerſa admodum funt, quod nemo neſcit, haud raro vi oppofiti ſibt innicem contraria, quae ſi ad eam re- ſpexeris, ab auctoris interpretibus iudicata memoriae prodita legimus. Vnus ille, qui mihi eſt inſlar omnium, vir immortalis memoriae LIPSVSs, quem plurimi ac doctiſſi. mi quique funt ſecuti, maximas, vt conſtat, ipſi laudes tri- buit, ob eximiam quam huic breuitati elegantiam ineſſe contendit, quam eandem alii(*) fat inique accufare,& in culpandae obſcuritatis vitium ſat ieiune vertere, religioni fi- bi non duxerunt. Ad me quod attinet, minime negauerim, indagationem locorum, ſi quae occurrant, ob breuitatem, aut ſi mauis, ob concinnitatem, nonnullam obſcuritatis ſpe- ciem praeſeferentium, haud raro non mediocrem, maioremque ſaepius voluptatem afferre, quam quorum ſenſus, vel ad dimi- dium attento lectori, fua feſe ſponte offert, idque mihi cum omnibus, puto, iis eſt commune, qui multa paucis, quam pauca multis, prolata malint. Cum praeterea, quod ad hoc accedit, vnumquemque, qui ex Taciti lectione vel aliquos

fru- (*) Tacitus, inquit§Sigonius, eſt magis grauis quam elegans, aſper-

que breuirate& duriuſculus atque a latinae linguac candore dis- cedit. 1