4 4—

nus, Moſa. Introrſum vero nulli inferius nobilitate Herey- nium iugum practenditur. Sic etiam Ariſtoteles utrestseran lib. I, cap. 13: nec non Diodorus Siculus lib. V, Apollonius roavraa lib. IV. ſaltum Hereynium nominant.

De monte Abnoba Tacitus in lib. de Germania loqui- tur: Danubius molli& clementer edito montis Abnobae iugo effuſus. Conf. Plin. lib. IV. cap. 1a. Ptolem. de Germania aliosque.— De Alpibus lege Strab. lib. IV.& Ptolemaeum.— Idem de Meliboco, de Suditis ac Sarmaticis montibus& mul-

tis aliis diſputat.

Pomponius Mela lib. III. cap. 3. dicit: montium altiſſi- mi Taunus ²⁶ Rhetico, niſi quorum nomina vix ſt clogus ore Romano. Et Tacitus duobus locis de Tauno monte com- memorat. Cum iſte inter praeclaros patriae noſtrae montes numerandus,& ex Ortelii, Cluuerii, Cellarii aliorumque ſen- tentia, qui monumentorum vetuſtatis ſtudioſiſſimi& peritifmi exiſtimandi(*), in Cattorum finibus ſitus fit: hac occaſione data in iſtis Taciti de monte Tauno locis explicandis indu- ſtriam adhibebimus atque oſtendemus, quam bene illius de no- ſtra regione deſcriptio veritati congruat, quantoque errore il- li capiantur, qui Tannum alibi, quam ex aduerſo Moguntiaci quaerendum eſſe opinantur.

Primum igitur verba Taciti ex annal. lib. I. cap. 56. afferamus, e quorum nexu aliisque argumentis apparebit, quem montem autor noſter hoc nomine intelligi voluerit. Germanicus, ait, quatuor legiones, quinque auæxiliarium millia & tumultuarias cateruat Germanoram cis Rhentm colentium Cae-

. pi cal. fI. B. Mfrul Jelllabe Landeegcſeb. P. I. 1. ·2.