13

X 2— 2„ d ——— 8 e— S½s——— U½ 8* 2/ 3 8 ¶%„ 7., 60ενν πηισαάαμέμ̈ᷣ 2ος d daαeνν deενααeς, certe apostrophus iam in extremo Glyconeo versum finiri vetat. Bacch. 868 seq. X

— 3—„ vU U UsE-=S—

7⁰ d xνν*παάο̈ dτ lονποοσ εdlαυν uœnaοεα. Electr. 125. qui cum sequente mesodum efficit, uno hoc versu constantem: 7

7—— —O—8OU SUs E s———

791, 10„ a*τν sεαο 6ον, dcye ddaxνν öddovdv. Omnibus his locis collatis manifestum est, continuari rhythmum, ubicunque ultima Glyconei soluta est; id quod voluisse poetae videntur, ne sedatior et tranquillior nu- meri exitus ad excipiendum alium ordinem minus appareret idoneus.

lam quaerat aliquis, num contra sibi sumserint poetae, ut duas breves medii Glyconei in unam longam contraherent. Sed quum nullum certum sit exem- plum, quo id demonstrari possit, negabimus esse factum; nec Potuit fieri, propterea quod brevium contractio, qua numerum tardum et compositum fleri constat, aliena plane est a Glyconco rhythmo, qui potius ut levior minusque stabilis esset, irrationa- lem dactyli mensuram adhibuit.

Pergo nunc ad aliam primariae formae varietatem. Nam inveniuntur Glyconei, quorum penultima aut longam habet syllabam, aut collato antistrophico ancipi- tem. Cuius immutationis ut causam proferret Hermannus in Elem. d. m. p. 524. con- tendit, logaoedicum Glyconei ordinem divisum fuisse in choriambum et iambum, quo facto iambus ancipitem thesin adsumeret. Sed vereor, ne ista divisio ab hoc versu aliena sit iudicanda, de qua re paullo post dicemus. Aptum vero est, quod idem vir doctus ancipitem illam mensuram ad dochmiorum rationem retulit, eodem modo haud raro exeuntium. Nam ut in his molossus pro cretico positus rhythmum irrationalem reddit, turbatque etiam magis numeruin alioqui iam dissonum, sic idem in his Glyco- neis infringit legitimum logaeoedici ordinis incessum, et arrhythmiam quandam efſicit, ad exprimendas vehementiores animi perturbationes aptissimam. Ceterum quod Herm. I. I. p. 527. eos versus, quorum antistrophici eundem molossum praebent, alius metri esse negavit, in eo ut a viri doctissimi sententia recedam movet me aliquid, quod ae- curatiori eorum locorum exploratione perspexisse mihi videor. Nam quum saepius choriambicos versus in disyllabum catalecticos illis versibus vicinos animadvertissem,

eodem modo hos quoque dimetiendos esse duxi. Hanc igitur habent formam: = 2 3

— V————

Efficit autem catalexis illa in disyllabum, ut rhythmus, qui placide delabi den surgat potius et quasi subsultet; nec sic alienus est ab eorum locorun SMnc 11 acrior quidam animi affectus erat describendus, vel lamentabilis aν ab Herm. 1.

vel omnino impetus quidam vehementior. Percenseamus igitur

ubi atio,