a

1

DE FICTA OMNIPRAESENTIA. 5

**Locus ille Maronis notisſimus, deprehenditur Georg.

IV. 218. ſqg.

§. III..

Equidem fruſtra vmo.vM tam ſacrae ſententiae teſtem, inuocari, nullo negotio probauerim. Et, qui vel primis labris attigit iplam Virgiliani ſermonis ſe- riem, nec hoſpitem plane veterum in philoſophia, huc attulit animum, aequa rem aeſtimatione metietur.

4 2 K.M 64 95 N.(IV. wnn

Apibus eſſe partem dininae mentis, proxime ab his verbis cecinerat vates. Quis neſcit autem, Stoicos in ea fuiſſe haereſi, vt mutis animantibus tribuerent* rationem? idque hanc ob cauſfamn, quod auinae il- lorum, non minus atque humanae, ſint“ particulae& vone es ναν Dei, quem per totum hoc vniuerſum ita commeare ſomniabant, vt totum aliquod e partibus

conſtat, vel, vt ſuceus quidam communis, in cor-

pore fluitat,& per membra diffunditur. * Lege in hanc rem. nvnnnt evercir. Diftor. pbiloſ. de er- roribus Stoicorum p. 100.& diſſ. Ae. inoziſino ante Hi- Dozane H. 321. 328. Iac. THOMASI Tiſf. X h. quae in-

.

ſeribirur: Stoicus Deus, forma muudt informans in FHlioge p. 77.& diſf. XXl. de fonte ammarum. LIACrANr. de falſa relig. gap. ZO.— ** Quid notius illo uonATI Serm. lib. II. Sat. II. v. 79. Ataue alhligit bumi diuinae particulam aurae. Conf. NAD. cvpwonrI. /'ſtema intell. tom. I p. 592. h. DEVLINGIVM, OLbſ. ſ. part. II. p. 478.

A 3 Hlis

¹ An

LLnSS11