19

„d9 r S“ Sy Tiv el 76 Ojv arigw e urX. et Odyss. XVI, 429. ad quem locum idem pag. 1807. lin. 30: Caujv 58 ⁴l v T Hiν Xεꝓάα, rουιαπιοσσι mπανρσα τ⁴ eis 10 CSjv τντνmƷεαια. Of. et I. c. pag. 1626. lin. 26. Neque serioribus scriptoribus hanc τ oꝝß significationem ignotam fuisse Herodotus (II, 36.) docet: 9π τυνσιαων νιμια ³eραιμιέιαν ˙νια σοουσ—, Alur- Tlcuv 8 1 roieu'uv dπ ιτ εοαπν 7*ν Coyv, 6 v ο½ n4*ασm⁴⁶σeν π. Cf. et. Herodot II, 177. d.ꝓπαι⁵ασνα dπα. Coyv coll. pracc Blα αωμι Ipso verbo yy Herodotus(v. c. Ofr 1 UX„ rνοιS Isocrates(Cijſv dr τππ duαρeστmα‿αάαν Dem o- sthenes(70ds na⁴εοονςs s Sd5 u9„) aliique eodem modo utuntur. Cf. Xenop h. Hist. Gr. VII. 2, 17. Oeco- nom. V, 2.

Itaque quum regula critices sit, ut ne locum corriga- mus, qui sententiam satis aptam praebeat, in nomine Quu h. I. acquiescendum puto. Regula, quam modo scripsimus, neglecta, praeclaras quidem interdum scriptoribus antiquis sententias obtrudemus; sed et veste sua eos spoliamur et ingenii sagacitatem ostensuri, quioquid undique collegimus, singulis scriptoribus vindicamus.

Interpretes et editores in h. I. corrigendo lumina illa. Brodaeum„ Muretum, Jungerm annum secuti sunt, qui ipsi confitentur, Herodoti II, 98. Cic. Verr. III, 33. Nepotis Themistocle extremo, Acthen. 1, 23. ad

hanc conjecturam Proſerendam se esse adductos. Sed etiamsi alia