tem, adversarios ipsius ad suum privatum commodum respexisse. Ad istam itaque instituendam inter se et adversarios comparationem respiciens Orator de se sibi propterea praefandum esse dicit, ut et, quid illi faciant, appa- reat, et quid ipse facere maluerit(rροασιισοσνμιαενοε); idque arctissime con- tinetur cum illis, quae leguntur ineunte capite VI., oUτ πQ ⁊* diavοla d1εσmτά⁴άααρενσων ◻&μν, æ 0-007& Cπο ιdαι6 O0 o-ↄ,ſjͥ'(jͤno TETOI UO T9“ alsεσαιν qua postrema parte nostrum x⁴οαιρου.mενοε aliis tantum ver- bis, et quasi facta periphrasi, explicatur. Haec itaque omnia me movent, ut neque in vulgata lectione quidquam mutem, et vero eam summopere com- mendem. Et mihi quidem hac occasione de vi verbi gοανσειιοσασ öaccura- tius mecum reputanti visum est, solenne quoddam illud esse Isocrati nostro, quoties ipsi esset de vita sua et de ea, quam sibi elegerit, dicendi, scri- bendi agendique ratione commemorandum. Sic verbum invenio in oratione de Permutatione cap. I. ροsεπεν as airias, din s.. Iod εέαν τπ αοσεσε X6, H v. Ibid. cap. II. 5 x T9OjH Hœ d léysiv a Todeν, od xε⁹ 7⁴νν 1dcν Ʒ● o Xaiccv, à«X dreg z. 7. A., mox did T*ſo οᷣQριρ εασι Taν1ν. 7. X., cap. IV. xε◻ν α⁵ disν.εεμνν –ρο[(ℳ(% οιυ ρμ☚mνυ⁊τη. T. X.; plura non evolvam. Non dubitaverim enuntiare, hanc esse meam sententiam, quotiescunque Orator noster de se ipso secum cogitaret, sive diceret, ad- versarios suos fere ob oculos habuisse, eorumque indigne ferens pravitatem, suam contra comparando integritatem ostensum ire consuevisse.„Hinc,(ut utar BhEMII verbis ad Panegyrici cap. I. vocem ροσαενας)„si quando „videtur hoc similiave composita pro simplicibus collocata, existimes animo „sScriptoris obversatam esse aestimationem accuratam omniumque „rerum comparationem, ex iisque natum judicium principatum

„tribuens.“ Neque nobis, rem ex intimo scribentis sive dicentis animo