4. sionem cupide arripuerunt. Neque minus Pythagoricorum, qui jam du- dum a magistri divinitate degenerassent, immundities et stolida arrogantia multiplicem ridendi jocandique materiem praebuit. Praeterea in scenam prodire jusserunt agrestes stupidos, vetulas bibaces, tibicines ineptos, pisca- tores, coquos insipide gloriosos, parasitos, meretrices, milites aliosque id genus homines, quibus illi succedenti aetati ita proluserunt, vix ut argumen- tum a novae comoediae poetis tractatum fuerit, cujus non prima stamina a mediae poetis comoediae ducta esse videantur. In tanta argumentorum, quibus media et antiqua comoedia lusit, diversitate non mirum est, etiam orationis genere usos esse mediae aetatis comicos ab illo, quod vetustiores secuti erant, multum diverso. Neque id fugit Anonymum de Com. p. XXVIII. qui, postquam de antiqua comoedia exposuit, lita pergit: xi⁴ς uns audta Juo womra dauares udv, oux iare xeuruod, Aid is gvviSoug lovree Na⁴d Noxucs νονονν ras Ageras, dors æduoy oinriuoy S Aacauriea nae aurols. varag oNedyras dyres msel rac umo9e-es, Ubi ne quis de duobus tantum poetis haec dici existimet, moneo scriptorem po- suisse videri: Tijs t AεσmQ hvuνdtas of eirai, nisi plane delenda est im- portuna vocula dúe*. Sensus autem verborum hiœ est: mediae poetas comoediae non grandi quodam et magniſico dicendi genere usos esse, sed ad vul- garis sermonis veritatem composito et ad solutae orationis virtutes com- mendando. Ita passim r Noxνo de prosa oratione dici et i νει opponi docuit Schaeferus ad Dionys. Comp. Verb. p. a13. Non audien- dus igitur vetus Aristophanis interpres, qui ad Plut. 515. Vs desreois éitas Jamedor zaνν node Jselaada, grandiori sermone offensus haec adnotat: dyr! rodò yece ylas en u⁵ε ⁴ενασν 12n 10 Emes redro riis uens au 2u Nag ege. Sed de jocandi libertate angustioribus finibus circumscripta quae supra verbo admonui, non ita intelligi volo, quasi nusquam hujus aetatis Poetae altiores spiritus sumsissent. Qua de re multa fabulose nar- rata video a Kannegielsero in libro, quem vernaculo sermone de Atheni- eusium comoedia edidit, velut p. a15. quae de Anaxandride narravit pro- pter unam voculam in Euripidis quodam versu mutatam capitis damnato, vel p. 129. de Misgolae nomine in Smigolam mutato, scilicet ne Alexis