3. 7 quibusdam argumentorum finibus oiroumscriptas fuisse probabile est, cf. Muelleri Dor. II. p. 351., ita tamen, ut ipsa illa argumenta neque artifi- ciosius excogitata néque ad certum Serionis finem directa fuisse videantur. Qua in re non uno sed pluribus actoribus usum esse Susarionem, indicat Anonymus de Com. p. XXXII. ol xer Vouxagive*) rd mgννα elai-yev dràwrus, quibus deinde Crarinum opponit, qui primus omnium 1 ey ·† wuεαe ενααꝶν εeννι Teur zartεaτε⁸. Quae si vera sunt, profecto in plau- stris illas comoedias aotitatas esse parum credibile ést, quae Bentleji fuit rmoxis Epoch. 34. ita e conjectura sup- Lhau 2Oog3/oar dd] rdu Laaesν, eesvros

opinio, Arundeliani lacunam plentis: 29 0d v A L.iu ais& Vovodelayos. Cujus rationi etiam hoc obstat, quod plaustra illa, nisi ubi de tragoediae origine. agitur, a nemine usquam corumemoruntur. Quam is igitur Susarionis conatus icos non adeô impe erkecros fuisse putamus, ut vulgo crecditur, vel sic tamen totam ejus rationem admodum rudem et incomptam fuisse: neque populi assensunr tulisse, vel illud docu- mento esse Potest, quoks Proximis octoginta post Susarionem annis adeo obmutuit comoedia, ut nihil quidquam de novade artis progressu et in- qui in eodem ge- Neo tamen post

crementis audiamus, inimo me nomen quidem poetae, neré elaborarit, a a wetustis 1scriptoribus- oommemore¹ nihilque interim incre-

prima illa conamina prorsus exulasse ex AttiW menti cepisse videtur comoedia; sed- cum minus placui get haeo tota con- viciandi j⸗ diq ratio pec mühss, fortäss aliis rationibus ex civitatis statu repetendi- lecedéntibus. faotum est, ut minori poetarum vel histrionum studio colerétur et fere in obscuro delitesceret, fortasse ne in urbem quidem intromissa. Aristoteles de Arte poet. V, 3. i ⁴* ta Jà r6 m ενινεαενεσaν έε x X⁵ev. Octoginta demum post Susarionem annis, inde ab Olymp. LXXIII. vel LXXIV. eodem igitur tempore, quo

*) walss legitur Tanvweione, quae res Casaubono ad Athen. VII. p. 286. c. adeo imposuit, , Phihyllii et Stratti- qualem, antiquae anti- Atssnsdr diceret. Susarionis nomen restitnit jam Pearsonus Vinlic. Psendo-Ignat.

II, 1. Idem error apud Alciphr. Epist. II, 55. cll. Aelian. Var. Hist. XIII, 15.