Tit. XX. De Præoriptionibus. 431

dem acquirendi ex temporis definiti continuatione, ti atque ex conditionibus lege præscriptis.(1)

m 2220. Adquirendæ præscriptioni inutiliter renuntia- tur, adquisitæ secus.(2)

et 2221. Expressim aut tacite præscriptio abdicatur: tacite, quando ex facto quodam supponi fas sit jus adveniens neglectum.

2222. A quo bona jure non alienantur, ab eo non repudiatur præscriptionis beneficium.

2223. Officio judex exceptionem rei præscripiæ non

supplet.

2224. In quocumque causæ progressu, lite vel ad superiorem judicem traducta, legitima se reus præ- le scriptionis allegatione tuetur, nisi cum excipere ab⸗

stinuisset, jure ex circumstantibus judicaretur ea se-

se destitutum consensisse.(3)

. 2225. Utili præscriptionis exceptione utuntur credi- tor, sen quivis alrer cuſus adhiberi eam intersit, reticente etsi debitore aut rei detentore.(4)

226. Uau non capitur res extra patrimonium(3)

2227. Fodem præscriptionis jure quo privatus quis- que, repelli et repellere possunt fiscus, municipia, simulque publica instituta.

S-— De Possesione.(6)

2228. PossEssIo est rei aut juris detentio seu frui-

(¹) V. sup. art. 1234.

(2) Bono enim publ. ut ex 1. 1. D. 41, t. 3, cui derog. non pot. 2 4. 1. 38. V. id. 1. 7 8 16

680 2 1. 3

( 6

(5) Non enim alien. poss. 1. 2, t. 1. F. 1. et seq.

(6) V. in h. c. D. 41, tt. 2, 4 et seg.