28
und d'Sichle, wenn der Weize bleicht, und's Meſſer wenn der Trübel weicht.
So ſchmelzet denn, und ſchmiedet ihr, und dankich Gott der Her derfür! Ung mach en andre Gichle drus, und was me bruucht in Feld und Hus!
Und numme keini Sebel meh!
's het Wunde gnug und Schmerze ge. 's hingt mengen ohni Fuß und Hand, und mengi ſchloft im tiefe Sand.
Kei Hurlibaus, ke Füſt meh!. Mer hen's Lamento obbe gſeh, und ghört wie's in de Berge chracht, und Aengſte gha die ganzi Nacht,
Und glitte hemmer, was me cha; drum ſchenket i, und ſtoßet a: Uf Völker Fried' und Einigkeit von nun a bis in Swigkeit!
Iez zahlemer! Jez göihmer hei, und ſchaffe hut no allerlei, und dengle no bis tief in d⸗Nacht, und meihe, wenn der Tag verwacht.


