ditate tẽperata ĩomi co quod vis t in co fuůt omẽs virtutes rerum. et ad humanã naturã fauẽt et obedient demoẽs et ipſo humano coꝛpe operãtur omnes ſecrete axtes et etiã cuʒ bocomne mirabile exit Erplo ſech nõ habet bomo omia ſe⸗ cundum idẽ temp ſed diuſis tẽpoꝛibꝰ et in diuſis ĩciuicuiſ et in eo inuenit efficatia omium rerũ ipocratarũ verboꝛum vegetabiliũ. Sed que ſunt ꝑtes ad partẽ non declarãt rõe ſed experiẽtia quãtu aũt ratio poterit videre ⁊ↄprehẽᷣdere notabis et quãtũ ꝑ tuã experiẽtiã experiri poteris adiunge et intellige hoc quod contra hoĩem eſt. Pn poteſt aligs dicere ꝙ omis res non ſit plena mi⸗ rabilitate ⁊ neſcit que maioꝛis quãdo diligẽter certiſi cat:ſed vnuſquiſque vilipẽdit rẽ de qua nichilſcit⁊ res ni⸗ hil meruit in illo nam vnaqueq; tes abet de calido et fri⸗ gido quod eſt ſibiꝓpꝛiñ⁊ igni nõ ſunt mirabilioꝛa qßaflue ſed ſunt diuſa et alteriuſmodi.et piperis nõ fũt mirabilioꝛa

ꝗʒ inſquiami ſed alia.⁊ qui credit ꝙ mirabilitas rerum exit g calicoo et frigido non põt dicere quin ĩomi reſit grãce mi. rabile cuz vnãqueqʒ res habeat de calido et frigido qð ſibi cõuenit Et qui creciit ꝙ mirabilitas reꝝ ſit in ſtellis? aſpec

tibus in gbꝰ cotrahůt res ꝓprietates mirabiles⁊ occultas ſcire poteſt ꝙ omis res habet ppriã figurã celeſtẽ ſibi 2ue- nientem ex qua etiã puenit ei mirabilitas inoperãdo. Nas omne quocl incipit iub determinato aſcẽdentelet inluentia celeſti incipit⁊ cõtrahit nũqᷓ; ppriã efficatiã paciẽdi ⁊ ope⸗ randi rem mirabilẽ᷑ et qui credit ꝙmirabilitas. rerũ exeat per amiciciã ⁊ inimiciciã vt emptio nõ põt etiã denegare et vniuſalii ſecũdũ omnẽ modũ philoſophandi res vnaqueqʒ eſt plena mirabilibus. Et poſtqʒ ſcſuerunt hoc philoſopbi inceperũt experiri et reducere quid in rebus eſt.

gto vero dixit in libro teginẽti ꝙ quinõ fuerit opi⸗ fexdialectice ex qua ſit pronus ⁊ eleuatꝰ intellectꝰ agi

lis et expeditus ⁊ qui erudit in ſciẽtia naturali ĩ qua decla⸗ rantur mirabilia calida⁊ frigida et in qua aperiunt᷑ ꝓprie- tates cuiuſſibet entis in ſe. Et qui non fuerit doctꝰ in ſciẽcia