Apologia

miſeri cõterũt. Recte igit᷑ Pythagoraſ pręcępiſſe uide- 4

tur: Caue neqñ in ma forte cohibearis/ Nihil cœlo ampliꝰ: Nihil eſt uitali. Anguſtiſſima uiciſſim terra ui/ tã habet in mũdo q́;minimã. Deniqʒ ſi cœlo tꝑecʒ uiui/ musiquãto hæc latiꝰ abſorbemꝰ tãto uiuimꝰ& diutius. Viuite ergo lati ab anguſtia ꝓcul o amici. Viuite læti. Læticia cœlũ uos creauit ſua: Quã ſuo quodã riſuſid eſt dilatatiõe motuſplẽdore declarat:ꝗᷓſi geſtiens. Læticia cœlũ uos ſeruabit ueſtra. Ergo quotidie ĩpræſens uiuite laæti. Nã ſollicitudo præſentiũ/ rapit uobis præſens: præ- ripitqʒ futurũ. Curioſitas futuroꝶ celeriter in præteritã uos traducit.Iteꝶ igit᷑ precor atq; iteꝶ/ uiuite læti. Nã fata ſinũt:dũ ſecuri uiuitiſ.Sed ut reuera ſine cura uiua/ tis ne unã ꝗdẽ hanc curã ſumite:ꝗᷓ ſolliciti curetis unq́;: qua potiſſimũ diligentia curas effugiatis. Vna em̃ cura hac mortalibꝰ heu miſeris om̃i cura cor urit. Negligite igitur diligentiã. Negligentiã uero diligite: Atq; hanc etiã negligent᷑: Quoad licet uobis inq́; atq; decet. Hæc autem nõ tam ut ſacerdos amici mãdo uobis/ qᷓ; ut me/ dicus. Nam abſq; hac una tanq́; medicinaꝶ omniũ uita medicinæ om̃es ad uitã ꝓducendã adhibitę/ moriunt᷑. xvi. Septẽbris. M. cccclxxxix. In agro Caregio.

Finis Apologiæ

—