.

2*

—

B

—

81

——

vate eltqig r

cidiſſe: Memini Lucã euãgeliſtã: memĩ

B E 1 ———

Apologia

nec meminerit nec utat᷑ hõ ſi hõ eſt/jtanto bñficio pror

ſus indignꝰ. Multa ſunt præterea quæ tu aduerſus ingra tã ignorãtiã in mediũ afferre tuo ĩgenio poteris. Quid nã agis& tu ſtrenue Soderine noſtere Tolerabis ne ſu/ pᷣſtitioſos cæcoſq; n eſcio quos futurosiq uitã ĩ aĩalibus:

uel abięctiſſimis:herbiſq; uiliſſimis manifeſtã uidẽt oln

cœloſin mũdo nõ uidẽt. lã uero ſi homũciones iſti uitã minimis cõcedũt mũdi ꝑticulis/quæ tãdẽ demetia eſt: Quæ inuidia? Nec noſſe /nec uelle totũ uiuere ĩ quo ui-/

uimus/& mouemur& ſumꝰ. Quod ꝗdẽ canit Aratꝰ: lo- uẽ mãifeſte ſignificãs cõmunẽ corꝑis mũdani uitã. Per/

oportune nũc in hæc Arati uerba neſcio au uideor in/- aulũ apoſto/ lũ his uerbis libẽter uti:In ꝗbus mũdi uitã ſapientes illi

nõᷣ horrẽt. At uero ſuꝑſtitioſus ꝗdã his obijciet nõ faci/

le cõuinci ex uerbiſ eiuſmodi Paulũ aſſentiriſmundum habere aĩam:ſed tãtũ ſubeſſe deo:ac nos in hocip̃o deo

uiuere.Eſto igit᷑. Ne nominemꝰ in mũdo qñ nò placet

aĩam. Nomẽ aia ſit ꝓphanũ. Licebit ne ſaltè uitã qualẽ/

cũq; dicere? Quã deꝰ ipſe mũdi faber huic opi ſuo tã ſœ liciter abſoluto clæmẽter inſpiret. Quãdogꝗdẽ erga uiliſ

ſima quæq; uiuẽtia nõ ẽ auarꝰ/ Et quotidie ꝑ cœlũ qᷓ;plu/ rimis quæ ſunt in eo largiſſime præſtat uitã. Dic amabo nonne uides boues& aſinos /o bosio aſineiꝗ tactu quo/ dã ex ſe uiuẽtia generãt/ eſſe uiuos? Si ergo hæc præte-/

rea/ex ſe uiua quædã aſpectu etiã generaret/ an nõ mul/ to magis hæc uiuere iudicares? ſiqd modo ip̃e iudiciũ iquã uitã habes. Cœlũ terræ maritus nõ tãgit(ut cõmu nis eſt opinio)terrã. Cũ uxore nõ coit:ſed ſolis ſidetum ſuorũ quaſi oculoꝶ radijs undiqʒ luſtrat uxorẽ:luſtrãdo fæcũdat/ pꝓcreatq; uiuẽtia. Nũ ergò uitã uel intuẽdo lar/

giens ipſũ in ſe ꝓpriã nullã habet uitã? Et qd dedit aui ſtruthio uitã aſpectũq;ʒ uiuificũ:lõge ẽ hocip̃o deteriꝰ. His tãdẽ adductis in mediũ niſi ꝑſuaſeris ſuꝑſtitioſum iſtũ mittito ſemiuiuũ:imo vo nõ uiuũ. Proinde ut plu/ m iij