De vita coelitus cõparanda.
dio cœlo uaſtum illud draconis caput ſubeuntẽ tam mi⸗
ſeri qᷓʒ ſtulti confugiunt ab ipſo uidelicet dracone/ qui quondã e cœlo corruit/tertiã ſtellarũ partem ſecum tra/ hiens deniqʒ deuorãdi. Verũ cõcedes ne cõtractibus/ matrimonijs colloquijsitineribus ſimilibusq; operibꝰ peragẽdishoras oportunas eligere: Nõ facile te his aſ-
enſurũ uideo: neſcio quid arbitrio metuentẽ. Ego igit᷑/ & ſi theologus ille Magnuſ Albertus iſta dabit: Et ratio quędã forte dictabit:per electionẽ ipſam ad arbitriũ ꝑ/ tinentem cœleſtia ita prudẽtiæ noſtræ uſui ſubijci’ quẽ- admodũ herbæ medico ſubminiſtrãt: tibi tamẽ potius ĩ pręſentia credam. Et q́; tu difficile nunc ea permittis:tã facile ipſe dimittã. Obſeruationes uero Lunæ ideoque aliarũ ſtellarum ad morbos curandos:& idcirco ad re- media pręparanda iamdiu(ut arbitror)permiſiſti. Con ceſſum quoq; abs te/& inſuper approbatũi creſcẽte Lu na ſeadẽq; aucta lumine/ nec aliũde infortunataſſemini- bus agros ſpargere uites oleasqʒ ſerere. Cur non igitur ad plantandũ(ut cynice loquar)hominẽ utamur benefi cio Lunæ louiſq;& Phœbi? Nã Veneris quidẽ ad hęc officio ſemper utimur:Sed rectius modo dixiſſem/ſeꝑ utuntur: Nã ipſa mihi Venus eſt Diana. Quid item de uictu dicemus? Nõne licebit/& ꝓderit ſub fœlici ſide/ re ſtum autumno uinumſtum indies panem epulaſq; cõ ficere? Ac ſi nequeamus ĩ his pręparã dis aſpectus ſide/ rum expectare:expediet ſaltẽ Aendeles accipere/ uel aliter angulares Solemlouem Venerem /atq; Lunam. Sic em̃ omnia quibus utimur fœliciter affecta coœlitus/ fœliciter nos afficient. Hactenus te uideo abſq; contro/ uerſia cõceſſumꝶ: niſi forte dicasita uitam noſtram nihil fore aliud qᷓ; perpetuã ſeruitutẽ. Ad hęc ego ſubijciam: fruſtra mortales cumulandis pecunijs& honoribus ſer/ uituros/ quibus ſunt perpetuo mancipati: niſi interim diligentia phyſica dies uitæ ſibi plures accumulent.
Aut igitur ſoli deo ſeruiantquod quidẽ eſt potiſſimũ
A
— —ÿ———2 4
—
—