rãdi duo õpa habemus: vnum quod dicit᷑ memorari: aliud reminiſci: licet reminiſci nõ ſit principaliter me⸗ moratiuæ opu s: ĩmo eſtimatiuæ: licet hoc ſine memo riafieri non poſſit. Ideo Philoſophus duas diſtinguit potentias:quarum vnam vocauit memoriam: et a teram reminiſcentiã. Pritis ergo de memorarit dein⸗ de de reminiſci dicemus. Memorari igitur eſt retine⸗ re et conſeruare imagines rerum: prius ab anima per ceptarum. Primum igit᷑ nę bene meminiſſe volu mus: dum ea diſcimus vr audimus: oportet multum attente& profunde mentẽ apponere: ſic enim diuciꝰ et firmiꝰ in memoria remanebũt. Nã quæ ſuperficiali ter et ſine attentione videmꝰ et audimꝰ: et ſifrequen⸗ ter: tamen cito ea labi a memoria experimur. Etideo dicit Ariſtote les: quedã ſemel/ ſcilicet attente viden⸗ tes: melius memoramur: q́; altera mſtotiens/ſcilicet et non attente. Vnde apud Platonis Thimeũ ſcribit Ego vt probum auditorem decet: ſine ſermone ſub ſilentio mentem atq; aures p arabo. Eſt autem et hoc documentũ ſiue elemẽtũ:vtile multũ adaddiſcendũ Nam is eſt maxime docibilis:qui attente paratus eſt audire: vt ſcripſit Tullius primo nouorum Rhetori⸗ corum. Cuius ratio hęc eſt: quia vt ſecũdo de aĩa ha betur. Actus actiuorũ ſunt in patiente et diſpoſito: attentio autẽ magna:auditorem diſponit et parat: ad profunde et perfecte reaſſumendũ:prius tamen intel ligendum. Conſeruatio enim ſequit᷑ intellecta: nulla enim obſeruant᷑ niſi prius intellecta. Vnde Georgi⸗ as vt fertur bene dixit:vbi intenderis: ingeniũ valet. Felix itaq; qui cum attentione audit atq; ſtudet. Secundũ admonimentũ eſt ꝙin audiendis delecta ri et admirari: ad memorandũ multum valent. Nam in quibus delectamur& admiramur multũ eis inten dimus: et in eisprofundamuret detinemur. Attentio