Druckschrift 
Epistola de miseria curatorum / [Jakob Wimpfeling]
Entstehung
Einzelbild herunterladen

obicis ſi diligenter quã dicam curatoꝛum ignominiam

Si continenter viueret nullam in boneſtis acquiredis

non tu lllam poſſides. Sicfit anc; cocam filijs dimit teres potius eccleſia dimiſſa cum eiſdem ecul maneres: Heu ꝗᷓnta miſeria curatoꝝ. Nunquid melioꝛ puccella panis altare exiguũ cum paceq́; domus plena diuitijs. eccleſia magna meroꝛe. Sed obiceret qͤs. damna plu rima ſuſcipis.preter omnia famã bonã amittis.cur non I potius pbam honeſtam queris ex cuins puida diſpen b fatione multa comoda capis. omnẽ infamiam pᷣter fu⸗ gis. Quantũ ego caꝑe poſſum qꝛ infelix viuis. tue infeli⸗ citatis manifeſta cauſa ipſe exiſtis Audi quia talia pꝛo ponis qᷓ; inſipienter loqris. Sine dubio hec ampliꝰ I

agnoſcis Suſpenſoꝛ Excoꝛiatoꝛ. Curatoꝛ.nõia diffe⸗ rentia ſunt offitia. Suſpenſoꝛ fures patibulo annectit. Excoꝛiatoꝛ ip̃os equos excoriat· Curatoꝛ dei ppłm in⸗ foꝛmat Illoꝝ offitiũ quodlibet eſt neceſſarium. Mun dus eiſdem careꝛe poteſt. Cum fures omnia tollerẽt. Equi ad nares feterent. Hõies bõbiſarẽt. Quantũ igit

iſti tres omnibo ib neceſſarij ſunt.tantum omnes ho

mines eos deſpiciunt. Inter ſuſpenſoꝛem excoꝛiatoꝛem

Luratoꝛem in laicis quo ad aſpernationẽ nihil intereſt

Ego nondũ paſtoꝛalem curã gerens honeſtam quandã matronam in cocã futuram ſubtilibo verbis meis ↄueni Sead famulangi tempꝰaduenit infamationẽ timens

famulari reſpuit. Seruus cum capellanis comedere vo luit. Sus gallinis aucis eſuriuit. Nemo vaccas mul

ſit. omnis hõeſta famulatum meũ fugit. Quis pᷣcoꝛ me tuncanguſtioꝛ fuit quẽ etiam inuitũ deum teſtificoꝛ mul V

tum infamatam ꝑſonã Slauicam natura infidelẽ bibu

lam in meam diſpenſatricem reciꝑe opoꝛtuit. Dic ergo

queſo virtuoſa munda caſta ſuſpenſoꝛi excoꝛiatoꝛi cu⸗

ratoꝛi vnq́; famulabit᷑. Foꝛte iteꝝ obicis. quaſi omnis

curatoꝛ ↄcubuit.quia vero caſta ancillas ſuas multoſu ratoꝛes maculare appꝛehendit. Maculationẽ fugiens

famulari contemnit. Sibi ĩpᷣi igit᷑talis cõtrarius exiſtit