Septem Pfalmi Pœnitentiales.

&

Quóniam tácui, invete-& exultâte, jufti ravérunt offa mea,* gloriámini omnes recti dum clamârem tota die. Quóniam die ac nocte gravâta eft fuper me ma­nus tua:

fum in ærúmna mea, dum configitur fpina. Delictum meum cógni­tüm tibi feci:& injufti­tiam meam non abicon­di.

qua gradiêris: firmâ­bo fuper te óculos meos. Nolîte fieri ficut equus & mulus, quibus non eft intellectus.

Dixi: Confitêbor ad­vérfum me injuftítiam meam Dómino:*& tu remisífti impietâtê pec­cátimei.

Pro hac orâbit ad te om­nís fanctus,* in témpo­re opportuno. a Verúmtamen in dilúvio aquârum multârum, ad eum non approximá­bunt.

Tu es refúgium meum à tribulatione, quæ cir­cámdedit me: exultá­tio mea érue me à cir­cumdántibus me.

Putruêrunt,& corrup tæ funt cicatrices mea, à facie infipiéntiæ meæ. Mifer factus fum,& curvâtus fum ufque in finem:* tota die contri­ftâtus ingrediébar.

Quóniam lumbi mei im­pléti funt illufiónibus: & inftruam te in via hac,& non eft sánitas in

Intellectum tibi dabo,

carne mea,

In camo& fræno maxíl­las eorum conftringe qui non appróximant ad

->

te.

ccj

→

Multa flagella peccatô­ris,* fperántem autem

corde. Glória Patri.. Pfalmus 37­

Omine, ne in furo­

Die re tuo árguas me,

neque in ira tua corrí pias me.

Quoniam fagittæ tuæ infixæ funt mihi:*& confirmáfti fuper me ma­num tuam.

Non eft sánitas in carne mea à fácie iræ tuæ:* non eft pax óflibus meis à facie peccatoru meôru. Quoniam iniquitátes meæ fupergréffæ funt caput meum:& ficut onus grave gravátæ funt fuper me.

Afflictus fum,& humi­liâtus fum nimis: ru­giêbam à gémitu cordis mei. Domine, ante te omne: defidérium meum: *& gémitus meus à te non* eft abfconditusa.

Cor meum conturbatum eft, dereliquit me vir

in Dómino mifericórdia tus mea:& lumen o­circúmdabit. mi

culorum meorum,& ip Iatamini in Dómino, fum non e mecum..

iv.