LIYIRNICORUM

Hanc, sub qua recubo languidus arbore, Commisi tepidis ipse Favoniis,

Parvum semen agri: cujus origine

Vitæ certa meæ tempora metior.

Non stellis Arabum, nec Babyloniis Intentus numeris, computo secula. Adjectum toties frugibus indicat

Annum fida Ceres: horaque buxea

In quascumque notas forfice tonsilis. Natura fruimur. Quotquot eunt dies, Puro sole micant. Somnus agrestium Lenis, sponte casas intrat,& affluit. Irrepit Pyriis parcior urbibus.

Pax& blanda quies rura perambulat. Quid sit cura Ducis, nescio lætiùs.

Isto continui pullulat otii

Radix alma solo. Purpura vestiat

Infelix alios: me juvet unicè,

Quamvyis Sidoniis Regibus editum, Privatis tenuem vivere censibus.

Haud ignota loquor. Pauperies mei Regnum majus habet. Ditior omnibus Rex est, degeneres qui posuit metus: Qui, cùm possideat pauca, cupit minus, Apponitque luero. Non bibo Cœcubum Nec porrecta scyphis toxica gemmeis. Non subter niveis velleribus cubo;

Nec mœstus vigilo, terreo neminem,

A nullis pavidus. De solio tonat

Fatum, tuta salix fulminis, integrarn Sedem præbet humi, nec violabilem. Semper celsa tremunt:& capita ardua Toto præcipitant spius imnpetu:

Ut nunc summa meto colla papaverum. Ne me, ne genitis vellite floribus, Pellæi proceres, hic moriar senex: Hic vixi juvenis, linquite jugera CLaudentem placitis nderé saculis.

N

Paruit

patuit Clarus Seva

Nulia

Indige Tutidð.

Parvu Iuppi- Fertur

Tunc Serta

Facta Si 10 Inter Turpe

Rex sl Auret Arsit

Oue Luser Verti