Aduentus Foch.

eodem.Eſt amicus ⁊ ſocius menſe

⁊ Quidiꝰ lib. Zri. Eum fueris felix multos numerabis amicos. vſcu⸗ lanus. O quot amicos. O quot co⸗ unctos nobis adberẽt in felici ſta⸗ tu ↄtrarijs flantibꝰ vẽtis. Amoꝛ ta lium fructum tm̃ durante pmanet· De talibus Imb. Facilis vor ⁊ cõ̃⸗ munis:tuus ſum totus:ſed pauco rumeeffectus. aue ne incidas mi eriaʒ:qꝛ paucos inuenies amico xemplum Job. vi. poſtc amiſit omniã bona dixit. Ecce nõ eſt auri lium mibineceſſarij quoq; receſſe⸗ runt ame.ñ apłi fecuti funt vpᷣm ad nuptias ſicut amici ꝓ bono vti⸗ litſed in paſſione ip̃m reliquerunt. Pꝛeteera miluus ſequit᷑ mulierẽ dum poꝛtat tripam ad aquaʒ quã nõð ſequit᷑ dum vadit ad eccleſiam. ¶ Scðo quidam ⁊c. vt ſunt carna⸗ es qui iuuenculas amant amoꝛe carnali. O pater amat me.Et ſi de du mamcas rubꝛas illecebꝛi:⁊ glia dona fecit ꝓ bono amoꝛe: videbi⸗ mus qñturgeſcet vᷣgultus. Talis a micitia nõ eſt bona:qꝛ nõ eſt funda ta in virtute. In. vij. Eth. micitia

tůc eſt pfecta qñ eſt ꝓpter virtuteʒ

xempluʒ valerij de duobꝰ amicis

de quibus lib. vi. Qui amici inuicẽ

cum vmis alteruʒ inuitaret ad ma

lum Keſpondit quidã nomine Pu

blius Quid mihi de tua amicitia:

ꝓpter eam me opoꝛteat inbone⸗

ia agere. Unde patet ſcha differen

ria. ¶Zertio. Quidam ſunt amicip

bono virtuoſo. ſti ſunt qui omni tempoꝛe amant:⁊ ꝓſperitatis ⁊ ad nerſitatis:iurta iliud ꝓuerb. xvij.

Vmni tẽpoꝛe diliit qui zmic ęſt.

Qui ponerent vitaʒ pꝛo amic·Iu bac amicitia duo fuerunt romani Zmon ⁊ pbytbia. de quibus Vale rius lib⸗iij. de amicitia: quoꝛum al terum cuʒ vellet Diony. tyranus Sicilie damnare ad moꝛtem petijt dilationem a rege: vt ire poſſet ad ciuitates ſuam vt diſponeret facta ſua Kt cum tyrãnus peteret fide⸗ iuſſoꝛem dedit amicuʒ ſuum dity⸗ ranno. Quod ſi boꝛa ſtatuta nõ re⸗ diret:ille ꝓ ſe occideret᷑. Ille aũt er peditis negocijs ſuis:boꝛa ſtatuta reuerſus eſt.Et tyrãnus cõſidera⸗ ta amicitia eoꝛum ſibi pepercit coꝛ diali animo ⁊ petijt acciperent eus in illa amicitia. ꝙlama bic. Solus chꝛiſtus fuit verus amicus quimo ri voluit ꝓ nobis. Job.x. Inimam meam pono pꝛo oubus meis. D

immẽſa ampiitudo diuine charita

tis. O ꝓfunda bonitas ſummi deit

qð Bꝛego. conſiderans admirãdo cantabat. O ineſtimabilis dilectio

charitatis vt ſeruum redimeres:fi

lium tradidiſti. uid ſuauiꝰ. Quid dulcius poteſt audiri. Dpeccato⸗

res ingrati:diligite xp̃ᷣm quinos re demit quem patres antiqui ilum redempturũt:expectantes toto coꝛ de dilexerunt. Ertium dicitur ⁊c. Tribuſ modis ſuſcipiendus eſt: quemadmodum iudeiſ ceperunt. ¶ꝛimd cñ laudibus diuinis. Scðᷣocñ mundicia coꝛdis. ertio cum opibus cbaritatis: Thꝛimo ⁊c. Bicut iudei cũ vocibꝰ? pueroꝛuʒ. Qanna ⁊c. Iſta aũtlau⸗ datio debet fieri. Nvi