tüet d * us ur

qatgeun

in guh tieenzh

dibruſi

bcpdu. utzc

wuwi ecipunnc etninp nutniwhis i rnuntui

ninſutes mioſe ete pe svinic aſu ins iwisi gul hw cſtuli nſcun ecdh

enimãʒuerſatõe diuini ſunt:⁊ vite dꝛaritate celeſtes tanqᷓ; nu rias ꝓpꝛias omnipotẽs diſtricta ſeueritate coercet: inferẽs pe⸗

nas multiplices atq; miras. Mã deus iniuſtas ſy vlciſcet᷑ iras.

Vnde nouus Cato. Multũ delyꝛas ſi iuſto pꝛrigis iras Irã non iuſtam dñs non mittit inultam 3

De longanimitate in aduerſis i dãnũ ex piculo maris quãdo bona pijciunt in mare

ſt iactura granis q̃

Ldere ſua ꝓ amico vel ꝓ re publica vel ꝓ ſaluatione vite

„

ſunt amittere dãnis.

„

Sht qͥdãᷓ que ferre decet patiẽter amicum.

Licet multiplici incõᷣmoditatis diſcrimni hñana ꝓpago ſub iaceat:⁊ pᷣm vtrũq; ominẽ frequẽtiꝰ ac multipliciter aſtligat᷑: ſreciali tamẽ pꝛerogatiua moleſtie ↄturbat᷑ acerbiꝰ ⁊ vhemẽtiꝰ

anriat᷑: dñ amici fidelis experiẽ apcopã cuiꝰ dã̃ni pniciẽ nullo

Pteſt iteratõis beneficio reparare. In qua tñ deſolatõis mole⸗ ſtia ſic lõganimitate fungẽdũ eſt.ſic animis virilibꝰ inſiſtendũ:

vt lõgeua doloꝛis amaritudo nõ moꝛdeat ſuꝑ hiſi que indicit na

turalis conditio et diuine legis ſeries cẽſuit adimpleri.quod qᷓ⸗

dem non immerito cenſeret᷑ temerariũ et iniquũ. Sunt quedã

que ferre licet patiẽter amicum Vnde nouus Cato

Von eſt cauſa leuis damnoſe amittere queuis

Quedam putabis patienter quiſqʒ amabis 2 De pꝛolixitate vite tue non confidas

multos annos ſpondere

Teẽpoꝛa longa tue noli pꝛomittere vite.

ad quẽcũq; loc vadis

—

nocũqʒ egrederiſ ſeqͥf᷑ moꝛſ coꝛpiſ⸗ Vmbꝛ

Woꝛtaliũ cũctis nota cõditio: ignara pſeuerãtie ⁊ impmanẽ

tie lubrico cõſtituta:lõge a ſapiẽtie foꝛibꝰ exulat:⁊ in ſtolidita⸗

tis ſuburbio collocat:ſi õgeuitatis inducias ſibi ad. ꝓpꝛie wlun tatis obſequia ↄmentet᷑ acceptas et hac fretus fiqucia vituoſa

negligens: ac vicioſis inberẽs ꝑ agꝝ inſolẽtie iuucnilis excurrat

Hocet ddẽ natura ⁊ inſtruit expientia ꝙ dñ plureſ future ꝓ ſpitatis anno falſigrapha calculatõne nobis ꝓmittimꝰↄceſos e

———— E.—— 2*

.