Apratresſih mninismlh ectueſepelib nolrernooðriß cereros infun kqtũqs prn

Icupuloſiet ⸗ ſiti inolerzbii

efrigerio lingue Szdemones tuqd ſulphu s eop invenn in delchs cmeʒ ſerpẽtib denoꝛnj uebantur Qui

terrã infernen

igebãt. nã ſpiu⸗ nes vulnenbls s habuerũtinpe

ale toꝛquebitr

. exire cupi ſimum his dyr tẽtes ibi toꝛm mtibiiudis chilaſciilaicn rſi qcʒ fallixpi s⁊clamoꝛes di oim peni mit fernaltum? qu ec beſtie wye⸗ oꝛredas ſcnn menmt Tnin iis etiwriwi mncadensim gebant mi

DPecaſio ſalutis

ducantes linguas ſuas pᷓ doloꝛe. ⁊ blaſphemabãt deñ celipꝛe doloꝛib ſuis ⁊ vulneribo et nõ egerũt penitẽtiã ex oꝑib ſuis vinculis tenebꝛa⸗ rum ⁊ longe noctis compediti in obſcuro ac tenebꝛoſo obliuionis vela⸗ mento tenebant᷑. Sonitus deſcendẽs conturbabat eos.⁊ ꝑſ one triſtes apparẽtes pauoꝛem eis incutiebat.nec ſiderum limpide fiammie illũia re poterant noctem illam hoꝛꝛendam.vna em̃ cathena tenebꝛarum om nes colligati erant. Omnis oꝛbis terraꝝ limpido illuminabat᷑ lumine ſolis.illis aũt ſuꝑpoſita erat grauis nox imago tenebꝛaꝝ · Ip̃iaute ſibi erant grauioꝛes fenebꝛis fumus toꝛmentoꝝ ip̃oꝝ aſcenſurus eſt inſecu laſeculoꝝ. Poſthec vox quedam deſuper quaſi tonitruũ audiebat᷑ que inſultando ⁊ quaſi expꝛob ando dicehat. ¶ bi nunc ſunt hi qui ah ini⸗ cio a dieb antiqͥs mundo huic toto ſeruierũt deſi iderio. qui voluptuoſe viuentes varijs deſiderijs ſe ſubdiderũt. Eya quid ꝓſunt illis nũc oĩia

—

que tanq; vmbꝛa velociter ꝑtranſierũt qᷓ; bꝛeuis delectatio tam longã

reſtẽ poit ſe trahit eterne miſerie. O ſtulti ⁊ vecoꝛdes. vbi nunc verba

illa que cum leticia tãta ⁊ coꝛdis tripudo dicere ſolebatis. vepite ⁊ fru amur bonis qᷓ ſunt.⁊ vtamur creatura tanqᷓ; in iuuẽtute celeriterAuid iuuãt nũc cia vniuerſa quib tam celeriter ꝑfruiti eſtis. Siquidem nic a Zrio plangere vobis conuenit ⁊ plangendo exclamare ac dicere.

e ve vobis iam nunc ⁊ in eternum. qʒ nati ſumut nec vltra moꝛi va lemus. Ele qꝛ male toꝛq̃mur nec a toꝛmentis vnqᷓ; liberabimur. O qͥs eit qͥ iſta recogitet ſupplicia ⁊ nr̃a ad coꝛ ponat toꝛmẽta Bec em̃ talia ſunt vt qͥcqͥd in mũdo hoꝛꝛibile excogitare poſſʒ his ↄgari nõ valeret. o q; felix incoinqͥnatus qᷓ poſt gaudia huiꝰ mundi non abijt. qͥ non re⸗ ſpexit in vanitates ⁊ in ſanias fãs.nos iſ enſati vitõ illoꝝ eſtunabamꝰ? inſaniã ⁊ finem iloꝝ ſi ine honoꝛe. qũo ↄputati ſunt inter filios dei⁊ iter eiectos ſoꝛs ilioꝝ eit. Ergo errauimus a via ʒitatis.⁊ iuſticie lumẽ nõ uluxit nob.s.⁊ ſol intelligentie non eſt oꝛtus nobis laſſati ſ umus ivia iniqtatis ⁊ ꝑqitõis.⁊ ambulauius vias difficiles.viam aũt dñi ignoꝛa

—

uimus. Quid vohis ꝓfuit ſuꝑbia.aut qͥd diuitia ianctantia contulit nobis. trãſierũt oia ila tanqᷓ; vmbꝛa tranſijt q̃ rꝑalis fuit. ſʒ ꝓchdoloꝛ nũc remanſit qð in eternum manebit. O eternũ nunq; finẽ habituꝝ ꝑ⸗ petuum moꝛtis ſuppliciũ. O finis ſine fine moꝛs grauioꝛ omni moꝛte ſemꝑ moꝛi.⁊ tñ non moꝛi poſſe. O mi pater dilecteq mein hũc mũduʒ genuiſti. O dulcis m̃ q̃ maternis vberib me lactaſti. O vos omies amicimei? ſocij dilecti. valete nunc viſcera mea.qꝛ hec eſt hoꝛa illius ſe Pationis amariſſime que amarioꝛ eſt omni moꝛte. vale tellus.valete ſo

cij quos tam. benigno fauoꝛe colui en ducimur ad hoꝛrenduʒ infernale ſuſpendium ad ſupplicunn trahimur metuẽduʒ. nunq; vos de cetero cum gaudio viſuri. Olachꝛyme inceſſant᷑ ꝓfluere oculi ꝑoꝛate.⁊ oĩa vi ſcera mea vlulare.ſuꝑ hac infeliciſſima ſeꝑatione q̃ eſt a ſummo bono a facie ila glioſa·⁊ a ↄſoꝛtio angelico· necnð illo feliciſſimo electoꝝ mime ro· ponẽdiqſumus ad illaʒ miſerã ⁊ maledicrã ac crudelem damnato rum turbã ſine fine cruciãdaʒ. O mauum ʒꝓploſus ſonitus. O coꝛdiũ multoꝝ gemitus intimi. O ſtridoꝛ dentium ⁊ fremitus ſpirituũ imẽſ? O ploꝛatus ⁊ vlulatus multus. O in erernum ꝑmanſurus clamoꝛ qui