eei 16 ſert pſe
ercum
oi doloze ple Wberem Mne mon i nones cwe⸗ pplicii ſeny saſſiening necnõ ÿbun Sicdube — des ei Ceguun uppliciaſen s(qui mn
foꝛmẽtaſe
perüt meſ⸗ 6 inabditis cutõis. yñj quis luctus edeu tradi eruntſinefi ſtꝛn gehen netes. tücili n non vide⸗ ans gudj dulentitne cit Chꝛiſo⸗ tſibiſarise multo grui agloꝛij nec i dict je mihipe⸗
nã Vnde
tolerabiis zehenas po oſum eſe ntum ſuſt remuit tem repidabunt enbuntaſ n ꝛquo ai em s couun⸗
Pccaſio ſalutis
O qualis ſeperatio O qᷓ; grauis ⁊ amara tũc diuiſio cuiuſſitet pecca⸗ roꝛis a facie dñi taliter indignãtis.⁊ hoꝛribiliter dicentis. mẽ vobis neſcio vos. Vñ qjdaʒ Caroꝝ triſtis diſceſſus triſtioꝛ iſtis. Coꝛ poꝛis ⁊ aĩe.triſtiſſimus a deitate. Khariſſimi ꝓpter hec om̃ia ſupꝛadi⸗ eta ⁊ q̃ſi infinita alia(que bꝛeuitatis cauſa omittunt᷑.expergiſcimini et leuate capita veſtra. ac omni timoꝛe ⁊ tremoꝛe diem ilum pꝛecauete NHam ſicut ðꝛ Sophonie pᷣmo. Jurta eſt dies diji magnus valde et ve lox nimis. Et ergo ðꝛ Iſaie.xiij. Vi gunte. 1pe eſt dies dni.vigilate itaq; qꝛ neſcitis diem neq; hoꝛam.vt ſcribi Matthei. xxv. Vñ pᷣma ad Theſſalo.vltimo. Fratres itaq; diligẽter ſcitis qꝛ dies dñiſicut fur ita in nocte veniet. Kum em̃ dixerit pax ⁊ ſecuritas tũc repentinus eis ſuꝑueniet interitus.⁊ ſicut doloꝛ in vtero halentis ⁊ nõ effugiẽt. Vos nũt fratres iam nõ eſtis in tenebꝛis. vt vos dies illa tanqᷓ; fur compꝛe hendat. Vos em̃ filij lucis eſtis ⁊ filij diei ᷓgit᷑ nõ doꝛmiamus ſicut ce teri.ſed vigiemꝰ ⁊ ſobꝛij ſimus. Tdec vbi ſupꝛa. Itẽ Luce.xxi. Atte⸗ dite vobis ne foꝛte grauent̃coꝛda veſtra in crapula ⁊ ebꝛietate.⁊ curis huiꝰ vite.⁊ veniat fuꝑ vos repẽtina dies illa tanq; laqueꝰ aliqᷓs ſuꝑue niet in om̃es qͥ ſedent ſuꝑ faciem vniuerſe terre. Vigilate itaq; fratres omni tꝑe oꝛãtes yt digni hateamini om̃ia iſta fugere que ventura ſti. ⁊ ſtare añ filium homis. Ndec om̃ia ibidẽ. Nã in veritate ibi erit amoꝛ ettremoꝛ ⁊ intolerabilis doloꝛ. Eñ Johel·j. WMagnus eit dies dñi⁊ terribilis valde. quis ſuſtinebit eum Et Sſaie ſcðᷣo ca. Et introibũt in ſpeluncas petraꝝ a facie foꝛmidinis dñi⁊ voꝛagine terre.⁊ glia ma⸗ ieſtatis eius cum ſurrexerit ꝑcutere terram. Tũc em̃ in fremitu concuꝭ cabit terram ⁊ in furoꝛe obſſupefaciet gentes· Sicut ſcribit᷑ Abacuc kæ tercio. Qt ideo ðꝛ Qſaie. rut facietis in die viſitatõis ⁊ calami ratis de longe veniẽtis. ad cuius fugietis auxiiũ. Certe peccatoꝛi tunc nullũ erit refugium.nullũ ſolamen ſeu adiutoꝛiũ. Vñ Anſelmus in li. de ſiltudinibus dextris erunt peccata accuſantia.a ſiniſtris infini⸗ ta demonia. Subtus hoꝛridũ eahos inferni · deſuꝑ pñtia iudicis irati. Foꝛis mũdus ardens.intus cõſcientia vens.vix iuitus ſaluabit᷑. Pec catoꝛ aũt ſic dep̃henſus quo fugiet.latere tunc erit impoſſibile. ⁊ appare re intolerabile. Item eſt dicta lententia eo magis foꝛmidabilis ⁊ timẽ da.qꝛ non ſolum coꝛpus dijudicat.ſed etiã ipᷣam aiam cõdemnat. Vñ legit᷑ in exẽplo. Duo fratres(quoꝝ vnus erat fatuus ⁊ alter ſ apiens) ibant pariter eadẽ via. um aũt veniſſent ad biuiuʒ vbi erant due vie vna delectabilis ⁊— vero inabilis ⁊ aſpera. Fatuus vi⸗ dens viam delectabilem.dixit fapienti. Eamus ꝑ hanc viam. S api⸗ ens rñdit. Frarer ⁊ ſi via iſta delectabilis eſt.tñ ad malũ hoſpicium in fine deducir· Vñ conſulo ꝑ aliam viam trãſeomus.nã qᷓ;uis ipſa ſit aſ⸗ pera ⁊ inabilis.tñ ducit finaliter ad hoſpicium laudabile pulchꝛum ni mis · magne honeſtatis ⁊ quietis. Rñdit fatuus fra ter. Magis volo oculis meis credereqᷓ; tibi de his cue tu nõ vides. Et lic ſe poſuit ille fatuus in via delectabili⁊ amena. Quoq ſapiens vidẽs nolxiteumre
linquere im ſequebatur. Pergentes añr pariter intiderũt ſtarunin la
trones. qui cos ab inuigeʒ ſeparãtes poſucrunt in carcerius diger is.