eʒ eent tibi nũc aũt abſcondita eſtq; terribllis erit hoꝛa noſtre reſolutõis. quis pauoꝛ mentis. quanta
— n
Memoꝛia moꝛtis
cuit cõtempſit. De quibus adhuc aperte(qʒ ſequit᷑) intelligi põt Cir
cũdabunt te coanguſtabunt te yndiq;· WMaligni quippeſ pũs vndi⸗
Panguſtãt aiam. quãdo ei nõ ſoluʒ oꝑis.ſed etiam locutionis ⁊ inſi uꝑ giatðis iniquitas replicant vt que pꝛius ſe ꝑ multa düatauiti ſcele⸗
re. ad extremũ de oĩbus anguſtietur in retrib utione. Si em̃ diſtricte pẽ ſetut cinus ſit ponderis impꝛoperius · ex oꝛe veritatis ãgnoſcitur. cñ ne⸗ glenti⁊ ad futura nõ ꝓficienti icitur Et ddeʒ in hac die tuaqᷓ ad pa it ab oculis tuis Nã cogitãdũ valde
nůc oĩm maloꝝ memoꝛia· que obliuio trõſacte felicitatis.que foꝛmido ? conſideratio iudicis. Q. uid ergo nobis eſſe de pñtibus ad delectati⸗ onem debʒ. quando ſimul cũctis tranſeuntib non valet tranſire quod unnnet qñ ⁊ hoc funditus finitur quod diligitur ⁊ illud incipitur vbi doloꝛ nunqᷓ; fint᷑. Tunc maligni ſpůs egredientẽanimã ſua opera reqͥ⸗
nt · runc mala(q̃ ſuaſerũt)replicant. yt ſociam ad toꝛmentum trahãt
ieronymus in epla ad demetriadam. Reſpuant᷑ honoꝛes. deſpiciã⸗ tur diuitie. Ipſa quoqʒ vita noſtra martpꝛij amoꝛe cõtemnatur. Gt dec omnia⁊ ſipꝛo eternitatis pꝛemio non darentur.eſſent tamen qñq;
peritura. Fmittunt hec etiam ili quiſ emper cupiũt poſſidere.qᷓ; mul⸗
ros memozia noſtra retinet in maximis honoꝛibus ⁊ diuitijs cõſtitu⸗ roð repente de ſummo illo potentie faſtigio concidiſſe ⁊ eos pᷓ timoꝛe e⸗ lati aliud quidam qᷓ; hoies ſe iam putabant exitu ſuo tandeʒ docuerũt nos quid uetni em̃ in hoc mundo ſtabile qͥd firmum eſt. quid
poꝛro non bꝛeue ⁊ intertum.⁊ caſui nonſ eruiẽs. Q. uale ilud bomieſt qõ ſemp timeas vłate relinquendũ ſcias Nã ⁊ ſi nullo excipiat᷑ caſu vł
moꝛte certe ꝓdendum eſt. Et ſi vita noſtra tendat᷑ ꝑ mille annos ⁊ ad extremũ illũ diem totius etatis quotidiana deliciaꝝ voluptate venia mus. quale hoc q̃ſo diu eſt qð fine delet᷑. Zjge iam trãſactum vite tue tẽ pus animo reuolue Nõne videbit᷑ tibi vmbꝛa q̃dam fuiſſe ꝑtranſijt 7 inſtar ſomnij tenuis incertum eſſe omne quod videt᷑. Hocideʒ ⁊ decre pitus ſenex ſentire põt. cui conuenit dicere cum ꝓpheta Die ð mei ſicut
vmbꝛa declinauerũt. et ego ſicut fenum arui
Ex dialogo gregoꝛij.
¶ Vir dͥdaʒ in hoc mũdo valde diues fuit criſoꝛius noĩe. ſed t yicijs plenꝰ quãruʒ rebſupbia tumidus. ſue carnis voluptatibꝰſubditꝰ. in acqͥrẽdis rebus auaritie facib accẽſus Sʒ cũ tot malis dñis finẽ pone re decreuiſſet· coꝛꝑali hůc moleſtia ꝑcuiſitQuiad extremũ vẽiẽs eadẽ hoꝛa qua iam erat de coꝛꝑe exiturus aptis oculis vidit tetros ⁊ nigen
rimos ſpũs coꝛam ſe aſſiſtere ⁊ vehemeter ĩminere ·⁊ nigerrimos ſpũs
coꝛã ſe aſſiſtere ⁊ vehementer ĩiminere.vt ad inferni clauſtra ſe raperẽt. epit tremiſcere palleſcere ⁊ ſuqare⁊ magnis vociby inducias petere fiiũq; ſuũ noĩe maxim quẽ ip̃eiã monachꝰ monachũ vidi nimijs ⁊ tur batis vocib clamare di.· Warie curre. nũqᷓ; tibi mali aliqͥd feci.in fide eua me ſuſcipe Turbatꝰ vero maximꝰ affuit lugens ⁊ ꝑſtrepẽs familia
uenit Kos ãt(qͥs llle inſiſtẽtes ſibi grauiter tolerabat) ip̃i malignos pũs videre nõ poterat.ſʒ eoꝝ pũtiaʒ inↄfuſione ĩpalloꝛe ac. tremoꝛe li