lucrũ cðiter repoꝛtarẽt: qꝛ ſi ſic eſſet plus non poſſct vẽdi ſine vlurs. H No nullũ lucrũ cõit prent ſic ẽ claꝝ:ꝙ nõ eſt iuſtũ pꝛcciũ: illud qð taxat de pũti loluẽtiſcdh ꝓueniat potiꝰ ex ni mia cupiditate pecunias hñtiũ g taii pᷣcio vo⸗ lũt cmerc: vt poſtea mõ ſuo vendãt.t ideo ſi plus vendůt illo pꝛecio ad tp̃s dũmõ iuſtum pᷣciũ nõ cxcedãt qð deberct valerc:ſi talis coꝛ⸗ ruptela nõ eſſet:nõ erit vſura:q nihil vitra de bpitũ exigũt rõne tꝑis. Aducric ẽt ꝙ ſi qs eſſet in tali loco ĩ quo coiter emẽtes non hñt pecu⸗ nias: ſed emũt ad tpᷣus poſſct vendere auquid plus iuſio pꝛecio occurrẽti ſinc vſura. Ratio qꝛ mercatoꝛpõt magis extimare mercãtiam illã que tardiꝰerpẽdit᷑ qᷓ; que citius. Et ideo ſi plus aliqd vendũt ſolũ hñdo re ſpeciũ ad luc ꝙ rõnabiliter debercnt repoꝛtareeł tali nego ciatione nõ ex tꝑe:nõ cõdẽnabocos ſi tãtum plus ſolũ vendũt ad tps ꝙ moderatũ lucrum repoꝛtent pẽſatis aboꝛibꝰ⁊ expẽſis ⁊ ceteris pinði nõ hret tñ locũ iſtud in iliog dcłkert ali⸗ q̃s merces ad aiiquẽ locũ vbicredebat multuʒ vcndere ⁊ lucrari poſſe ꝑꝑ coꝝ raritatẽ. Bed qꝛ auc multeI uperuencrut videns q nedũ lu⸗ crũ: imo dãnũ repoꝛtaret ſi ucnderet pci c⸗ currẽti uendit ad tp̃s plus vt ſic nõ patiat dã nũ:qꝛ hoc eiſct uſura. Bicul enim noluiſſet mi nuere de pꝛecio ſi nulle alic ſuperueniſſent:ita aducniẽtt abũdãtia rõne tpis nõ poterit ali⸗ quid plus uendere. Mã in calu iſto hʒ locuʒ il⸗ lud qð dr. Res tm̃ uglet qᷓ;tů uendi põtl..ſi percs.ff. ad treb.⁊..q̃reba. pᷣmo.e.ff. ad.l.fal ci.⁊.ſi quis uxoꝛe.ᷓ.vlti.ff. de fur. Ged in caſi bus ſupcrioꝛibꝰlimitat vumiꝙres tĩ ualet quãtũ uẽdi põt. ſi pꝛedicta abuſiua nõ obſta

⸗

rent. Et rñdit Tho. fa ſc. q lrrvij· ad.. pꝛccia.

f. aufalci. Vbi dr̃. Nꝛecia rex no cx aſffectu Rnguloꝝ:ſed cõiter fungũtur dicit uerum:ni⸗

ſiafecrio ſit rõnabilis ex parte uẽditoꝛie: ut e

in pꝛedictꝰ vnobꝰcaſibꝰ non in iſto ultimo.

6o C Pitx uẽdẽs rẽ alicui q pecũia idiget vt ſta tim rcematꝓ minoꝛi pᷣcio ſit uſurariꝰ.&. ꝙ ſic qꝛ ꝑinde eſt ac ſi pecuniã mutuaret. Et iſte cſt Sctus peſſimus:q dr̃ ſtoch? biſtoch. qꝛ cõiter

—

plus uẽdũt. Et ficvnũ gladiũ infigũt:⁊ poſtea minꝰrecmũt. Et ſic aliũ gladiũ iponunt. Si ta mẽ fimplr qs nendidiſſet ꝓjuſto pꝛecio nõ co gitãſ rcemerc:? cmptoꝛnõ inueniẽ̃s cmpteꝛẽ vcile ucnduoꝛi uẽdereꝓ minoꝛinõ eſſct vſura rius minꝰemẽd:ſed polſet eſſe ininſticia:⁊ cõi

ter ieo accidit. Et iõ illicitus ↄctus.

—

¶ Ptrů vendens rem adtpᷣs plus qᷓ; cõi exti⸗ si

mariõe ualcat:ſed tñ plus vatet uel ualoꝛe na⸗ turali vcl ꝑꝑ urilitatẽ cmẽtis:vcl qu erat mul⸗ tum vtilis uẽdẽti:⁊ Fᷣm illud exigit pꝛecium ſit vfurariꝰ. K. m Bco.⁊ Riubi.ð⁊ Tho · Fafe q. lxxvij. ꝙ res ñ põt extiari ut tali pcio uẽdat᷑ ſalus iuſſicia.Mec Fm valoꝛẽ naturalẽ: qꝛ ſic muſca valcret pluſqᷓ; totũ auꝝ můũcdi ⁊ omnia inaiara. Mec m vtiitatẽ emẽti: qꝛ ſic herba medicinalis nel potio q̃ valet alicui ad libera⸗ tionẽ a moꝛte p̃cio iextimabili foꝛet uẽdenda. Sed oʒ extimet cõi extimatiòe 5̃ʒ ꝙ dictũ ẽ in lix.ð. Et iõ ſiplus tali cxtimatione uenderetur rõne tpis crit uſura. Si non rõne tpis ſed alio reſpecku erit iniuſticia niſi uẽdat᷑ ſcienti ⁊ uolẽ ti vt. ʒ.emptio.ð. vij· Bene aůr poſſet plus ex⸗ timari qᷓ; ualcai res cõi extimatiõe fine uſura rõe ꝓpꝛie urilitati: pura hẽo rẽ multũ mihi uti tẽ ex qua multum mihiꝓficio:⁊ ex ciꝰabſentia multũ dãnificaboꝛꝓptcrea koeret inſtãter po ſiulãti eã ſibi uẽdere nõ quãtũ valet cõi exti⸗ matie ſed qᷓ;tũ eſt mihiutilis ⁊ quãtũ extima tur dãnũ ex ciꝰcarẽtia. Et iõ nõ eſſet uſura qᷓ;⸗ nis interueniret tpᷣs ſolurõis fiẽde. Rõ qꝛ rel falua iuſticia põ̃t tali pꝛecio vendi. Et iõ plus qð accipit nõ accipit᷑ ex tꝑe ſed ex natura reilʒ q ad apparentiã uideat uſurarius.

¶ Btrũ uẽdens vinũ uelfrumentũ? hmõiꝓ 6ꝛ

pcio qð currit cũ pacto tñ:ꝙ ſi plusvſq; ad pa ſcha ualuerit illud plus vult. ſi No minꝰ non vuit minuere pᷣciũ fit uſurarius.K. ꝙ ſic. facit 1.pe.C. de ſolu.⁊.I.qui bona..ſi quis.ff. de dã. infec.no. Archi. xiiij. q.iiij..i.⁊ Po. in ſum. Facit.I.ſi nõ fucrint. ʒ.ariſto.ff. ꝓ ſocio · Noc ſeltige q ſit uſura qñ tale pactũ facit rõne dila

tiõis ſolutiõis: aliter eẽt iniuſticia non vſura

Wñ Sco.in.iiij. di. xvi. qij.ar·ij. ponit duas regulas circa hãcm ateriã obß̃uãdas. Pꝛima

ẽ ꝙ vẽdens nõ uẽdat tpᷣs:q nõ ẽ ſuuʒ. Scdae ꝙnõ ponat ſe in tuio de lucro uel fempꝑuelut in pluribꝰ:sliter cſt uſura.

¶ Prxꝝ emẽs a Joãnc centũq̃ dʒ pie hinc ad 63 ncs ãnos a petio ſcuꝓ legato ſeu ꝓfictomo lẽdini uei q̃litercũq; ꝓ.xcv.qᷓ nũc ſoluit de pñti ſit uſurariꝰ. he. ꝙ aut ad ĩſtãtiã Joãnis ent aut ſpõte. ſi ad iſtãtiã Joãmis ſoiũ ⁊ ꝓplerea minꝰecmit qᷓ; extimat viſilr intereſſe ſuũ: pula q uolebat de ipſa pecunia negociari negocid tione qᷓ viſilr iucratus fuiſſet tm̃ deductis ꝑi culis:⁊ laboꝛibꝰ.ucl qʒ tãtũ nunuit qᷓ;tuʒ exli mat laboꝛẽ i rehabẽdo ⁊ ꝑicula⁊ hmõt:ſic võ

Inin m vipl ſil upl jciðn Netob iſtide tiicoq ticog oſuet znůſo puaq plus v trivn Lrẽpli guus nere lucric matn vlurt min cẽde AMan ele toꝛ ſn talis p reteme Jẽſe vſq;ad tuans v um icn alig cſeiumi pudeſet vlmuthe hmtalin 4(vixen delyſold i qanue wiſlrhu tgi mul enöeſt Ligẽtdit ulsnõcß yineſen Mpaic ocnim vgſanpi ichacer ſlant i