b

S— 1.— b E „

*„—„ pt*

₰

. ½ E⸗ 5. 7*

rãtt

Pie ↄſequenter determinat de ipᷣa enunciatõ ne de qua pᷣncipaliter inten ditur in pꝛimo tractatu.⁊ ipam pꝛimno ſic diffinit ſub nomune pꝛopoſitio ℳ nis dicens ꝙ pꝛopoſitio eſt oꝛatio verum vel falſum ſignificans indican⸗ . ₰ do in qua diffinitõne ꝛatio ponitur loco generis · ⁊ ponirur verum vb fal P ſum ſignificans · ad differentiam oꝛatõnum imperfectarum? aliarum ꝑ⸗ 5 fectarum ab indicatiua.quta nulla earum ſignificat verum vel falſum et ponitur indicando ad maioꝛem explicatõ nem · ſcʒ ad oſtendendum ꝙ ſo⸗ 5 F la indicatiua oꝛatio dicitur eſſe pꝛopoſ itio ⁊ qᷓ;uis hoc poſſet intelligi per ſt ocꝙ dicirur veruʒ vel falſum ſignificans.nõ tame equie explicite. Ideo ſe illa pars nõ ſuperflui. quanqᷓ; eriam aliqua pꝛopoſitio hipotetica ſit con —— iuncriua.non tamen ſignificat verum vel falſum. niſi per reductõnemad indicatiuam. ¶ Sciendum pꝛimo ꝙ enunciatio ⁊ pꝛopoſitio idem di⸗ tcunt realiter. ſed differunt ratõne quid nominis. Nam dicitur enũciatio inquantum per eamn eptrq intellectum nunciatur pꝛedicatũ de ſubiecto. icitur enim enunciatio ab e quod eſt extra ⁊ nuntio Ip̃a enim eſt qus 2ſi nuntins intellectus nuntians conceptum interioꝛem extra intellectum Sed dicitur pꝛopoſitio inquartum ponitur ꝛo alio ſcʒ pꝛo concluſione

—

— ₰

„

inferenda in argumentatõne. Sed quia idem ſunt realiter. ideo habent [ eandem diffinitõnem eſſentialem̃. vnde diffinitur enunciatioꝙ eſt oꝛatio in qua verum vel falſum eſt. hec eſt eadem diffinitio cum diffinitõne pꝛo+

1N 4 F0h

icðo.ꝙ ſignificare veruʒ.eſt care aliquid ita eſe ſicut eſt vel nõ eſſe ſicut nõ eſt · Sedſignificare falſum eſt ᷣcare alid nõ eſſe ſicut eſt. vłeſſe ſicut nõ eſt. Ideoꝓpolitio ßᷣcat verum quando rep̃ſenrat illam compoſitiõem adequate ſicut eſt. Sed ſignificat falſum quando rep̃ſentat illam compo ſicõnem inadequate ⁊ aliter qᷓ; ſit. x quo patʒ ꝙ veritas ꝓpoſitõms eſt eſt adequatio eius ad ſuumſi ignificatum. Et falſitas eſt inadequatio eiꝰ ad ſuum ſignificatum. Patet vlterius ꝙ pꝛimum ſignificatum ⁊ foꝛma⸗ le pꝛopoſitõ nis eſt compoſitio extremoꝛum.ſed verũ ⁊ falſum ſunt ßcatũ materiale.⁊ ſcðariũ ßᷣcatũꝓpõis. Ipſa em̃ fcat pᷣmo ip̃am ↄpoſitõ nem Et dicitur ſignificare verum vel fallum quantum ad modos ſignifican di vel repꝛeſentandi ilam compoſitõnem.⁊ per hoc patet intellectus dif fiitõnis pꝛopoſitõnis.¶ Sciendum tertio ꝙ pꝛopoſitio in cõmuni di⸗ uiditur in cathegoꝛicam ⁊ hipoteticam · Cuius diuiſionis ratio eſt. quia omnis pꝛopolitio eſt oꝛatio vera vei falſa. vel ergo talis oꝛatio componi⸗ tur immed iate ex terminis vel oꝛatõnibus. Si pꝛimum ſic eſt cathegoꝛi ca. Si ſcm ſic eſt hipotetica. Et hanc diuiſionem ponit Areſtoteles in libꝛo perihermenias · tamen ſub alijs verbis Elnde dicit ꝙ enunciatõnu; aliaeit vna ſimplictter· alia coniunctõne vna · que dicitur hipotetica. ¶ſ Sciendum quarto ꝙ iſta diuiſio datur penes ſi ubſtantiani pꝛopoſitio nis eo ꝙ pꝛopoſitio cathegoꝛica? hipotetica differunt ſᷣm ſuam ſpeciem id eſt fm foꝛmam⁊ materiam.⁊ perconſequens ßᷣm totam ſubſtantiam. 4 em̃ cathegoꝛica ſubiectũ ⁊ pᷣdicatum ꝓ materia·⁊ copulã yerba

enp fozma·Et hiporetichſʒ duas ecthegoꝛicas ꝓmateria? ↄiũctões

politõnis · Ideo hic diffinirur enunciatio ſub nomine pꝛopoſitõ nis · quia hic confideratur vt finaliter oꝛdinatur ad ſyllogiſmum. U Sciendum 3

——* . 3— ₰ 4—, k 1—2 † )* 7—*. *