Lrattatus pimug

„„ 5

t eſſe ppoſitio.

zutem oꝛationum ſola indicatiua oatio dici Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diffinitõem oꝛatõ nis que explicat ipᷣam a pꝛieꝛi Ncſ equẽter ponit diuiſionem eius que explicat ipᷣam apoſterioꝛi ſie diuidẽès eam. Oꝛationũ alia pfecta· alia impfecta. Luiꝰ diuiſionis ratio eſt. Nam omms oꝛatio repſenrat aliquem ſenſum intellectui.vel igit᷑ re⸗ pᷣſentat ſenſum ꝑfectum? ſic eſt oꝛatio ꝑfecta. vel impfectuʒ ſic eſt oꝛatio impfecta. ¶ Sciendũ pᷣmo ꝙ ſenſus glectus eſt ile qͥ cõplete terminat actum inteliectus. nõ ſuſ pendẽs animũ auqtẽtis d vlterioꝛem inquiſitio nem alterius reqͥſiti ad ſuam intellectõnem vt cum dic Pomo eſt aĩal. bi eſt ſentẽtia ꝑfecta nõ requirens additõnem alterius · vt cõplete intei⸗ ligatur. Sed ſenlus impfectus eſt ſententia incõpleta qus non terminat actum intellectus · ſed indiget glio vtcõplete intelligat. vt dicẽds albus homo.ibleſt lentẽtia impꝑfecta ⁊ incõpleta in qua intellectus audiẽtis nõ⸗ complete ⁊ ꝑfecte terminat᷑· ideo ibi eſt ſenſus umꝑfectus. Gx quo clate patet.ꝙ nõ capitur hic ſenſus pꝛo potentia ſenſitiua anime ſed capit᷑ hic pꝛo ſentẽtia que eſt ſignificatio oꝛatõ nis · ¶ Sciendũ ſcðᷣo ꝙ oꝛatio per⸗ fecta eſt.q̃ ꝑfectum ſenſum generat in animo auditoꝛis.id eſt in intellectu gudiẽtis ipam · Per hoc eĩ ꝙ ip̃a pᷣſentat auditui ſua ſpẽs ſiue ſikitudo defert᷑ ad intellectũ. ⁊ intellectus cognoſcens catões terminoꝝ appꝛehẽ dit ꝑ illas fᷣcatõnes ꝑfectum ſenſum oꝛatõnis. Qt ita oꝛatio ꝑfecta me diante ſua ſpecie ⁊ ſilitudine pfectũ ſenſum generat in gĩo auditoꝛis · Sʒ; oꝛatio impfecta eſt que unꝑfectum ſenſum generat in aĩo auditoꝛis · Gt capitur hic generat vtðt aptitudinem? nð actum. qꝛ oꝛatio nõ ſemꝑ ge nerat actu fenſum · ſed bene m aptitudinemꝰ¶ Sciendũ tertio ꝙ oꝛatõ ꝑfecta diuiditur in indicatiuã imꝑatiuam op tatiuam ↄiunctiuam? de⸗ pᷣcatiuam. Quaꝝ ſufficiẽtia ſie habet᷑ · ꝙ omnis oꝛatio ꝑfecta explicat ꝑfe ttum ſenſum ·vel ergo explicat conceptum intellectus vel affectum appe⸗ titus Si ↄceptum hoc eſt duplr · vłexplicat talem ↄceptum cathegoꝛice et determinate.⁊ ſic eit indicatiua.vłdubitatiue? ↄditionalr. ⁊ ſic ẽ con⸗ tunctiua. Si explicat affectũ. hoc eit dupłr. vłꝑtinet ad appetitũ ↄcupiſei bilem.⁊ ſic eſt optatiua. vład raſcibilẽ.⁊ hoc ẽ dupłt. qĩ vł denotat impe rium qð fit ad minoꝛes·⁊ ſic eſt impatiua. vł dep̃catõem que fit ad ſupio res.⁊ lic eſt depᷣcatiua. Et hec eſt diuiſio generis en ſuas ſpẽs. Et ſimike pᷣcedens ⁊ lieʒ oꝛatio nõ ſit verum genus ⁊ ᷣm rem·tamen eſt genus m modum ⁊ diuidit ad modum diuifianis generis.⁊ idte diuiſiones ſub di uiſione generis ↄtinentur. ¶ Scciendum quarto ꝙ oꝛatio indicatuua eſt cuius verbum pꝛincipale eſt indicatiui modi. Et imꝑatiua cuius verbũ pꝛincipaleeſt i mpꝑatiui modi. ⁊ ſit de alijs. Glt qꝛ verbum indicatiuũ ce teris eſt ꝑfectius.ideo oꝛatio indicatiua ceteris eſt ꝑfectioꝛ. Unde ſola indicariua ßcat verum vel falſum · eo ꝙ alie nõ dicant determinate aliqͥd vel nõ eſſeſed ſola indicatiua.ratõe verbi indicatiui modi Ideo ipa ſola diciturꝓpol tio ſiue emmnciatio. Qx quibus patʒ· diuiſio oꝛatõ is et diffinitõnis membꝛoꝛum eius.⁊ etiam diuiſio oꝛatõnis perfecte · Eontra ꝛedicta arguitur pꝛimo ſic. mhil eſt perfectum cui poteſt fieri gditioſed cuiibet hꝛatõni poteſt fri additio. ergo nulla eſt perfectã⸗

.* 2— 5 5 1(— „——½**„*— 7—.„ 4 f..