Druckschrift 
Sermones uenerabilis magistri Nicolai de blony decretoru[m] doctoris. capellani episcopi Bosnomensis. ualde deseruientes populo. sed et clero utcu[m]q[ue] docto eos digne legenti. predicanti. aut audienti, de tempore et de sanctis
Seite
26r
Einzelbild herunterladen

nehediitun de pmus nfpan o cnt garus yagus fi ſiaccola firetdeſ elut in valk miſo ter ẽcollapſus i ignůpſuis den ueterne moꝛtisn implerekiludq; acũq; die comein Worte itaq; diyi cꝛcoꝛpus moꝛn anin interrtqj moꝛs pwũhoi itapls aquanulu nhil moti den ſůmo bonodti cſcẽdentes ab ain pabinr. Si rnuturfilin he nedutoꝛb ctui inli Encht„ mboun eceſſe futcic

N

Bominica pꝛima aduentus

terant ſatiffacere· cñ oẽs hoĩes eſſent potẽ

tie finite. culpa auteʒ ꝓ qua ſatiffacere de/

buerant erat infinita. vt dicit Tho. ſuper ſnĩan. Ideoq; humanũ genꝰ videns ſe in

—

hmõi ſatiffactiõe defeciſſe in terris. cama batad dñm.dicẽs. Emitte dñe manũ tuã

de alto.i.filiũ tuũ vnigenitũ · quo videlicet

moꝛtẽ deſtruas.hoĩem eripias.et ꝓ culpa

ire ſatiffacias. eſt ð quod pᷣfigurabãt pa triarche.qð pᷣcinebãt phete.qð optabant

ſancti. qð deſiderabãt iuſti. qð—

pctõꝛes dicẽtes illud Iſa lxiiij. ⁊ diſrũperes celos ⁊ deſcẽderes. In qͥ pᷣbo magnus oñdit᷑ hũane miſerie cumułꝰ. ad quẽ releuandũ nõ ſufficiebat totus mũdi ambitus. qꝛ nõ inueniebat᷑ condignus. vt

x. Quidã ꝓpius qͥ eñ ꝑlegẽ?

tinam

ðꝛ ad Rom̃. viij. Oõ patet ex eo qʒ iſti nõ

petũt remediũ de terra ſed de alto ⁊ de ce⸗ io. Eñ pꝛius dicebãt. Emitte manũ tuaʒ de alto. Et poſteg. Vtinaʒ diſrũperes ce⸗ los. Wagnũ deſideriũ. magnã neceſſita tem. magnq; defectũ indicat. Licet autẽ humanũ genus non merebatexaudiriex

iuſticia.tñ ↄgruñũ fuit eraudiri ex miſcʒia.

AVnde deus p̃ vidẽs afflictionẽ pli ſuiqᷓ erat in egypto diabolice ßᷣuitutis. vt dicit᷑

Exodi.iiij.⁊ gemitũ eius audiẽs.nõ ẽob/

litus clamoꝛẽ paupeꝝ. eo ꝙ de eo ſcriptuʒ eſt · Quia nõ imppetuũ iraſcet.neq; ineter nũ cõminabit᷑ miſcðᷣia motꝰ filiũ ſuũ vni⸗

genitũ mittere decreuit in mũdũ. Euius miſſionis aduentuz ne ſubito inſperateq;

veniret. multis voluit pᷣfigurare myſterijs

⁊p̃dicere pᷣconijs. Inter qͥs erãt quidaʒ q

de longe pdicebant. vt patriarche in lege nature.in figuris obſcuris. qui etiã volue

rũt videre eum ſed nõ viderũt · vtðᷣꝛ Auẽ. . hetias ma/ nifeſtius ventuꝝ oñdebant. Sʒ hiclama bant.dicẽtes. Heu qͥ;s victurꝰ ſit qñ hecfi ent. videbimꝰ eñũ.ſed nõ modo. Nu.xxiiij. Quidã vero ꝓpinquiſſime eũ pᷣdicere me/ ruerũt. vt apli qui patriarchaꝝ figuras.ꝓ phetaꝝ ſcripturas implerividẽtes.chꝛiſto venienti viã pᷣparabãt. Fecit hoc baptiſta iohãnes q ãmonẽs plm dicebat. Dirigi⸗ te viam dñorectas facite ſemitas dei no/ ſtri. Fecerũt h̊ ⁊ apłi. quib ſaluatoꝛ veni⸗ ens pᷣuſq; alijs aduentũ ſuũ tam gratioſũ innotuit. innoteſcenſq; toti mundo publi cari mãdauit. dicẽs. Dicite filie ſyon. ecce rex tuus venit tibi mãſuetus.q̃ fuerũtver

ba in dncip 1o thematis poſita In gu vᷣbis tria tangunt᷑ circa ſaluatoꝛis ñi ad⸗

uentũ. Pꝛimo nãq; deſcribit᷑ aduentꝰ filij dei vt cõmẽdabilis ⁊ gratioſus ex admira

bili nouitate ſue maieſtatis cũ dicit᷑. Ecce

rex tuus. Scðo deſcribit᷑ vt deſiderabiliſ ⁊affectuoſus ex optabili vtilitate huma⸗ ne fructuoſitatis.cuʒ additur. venit tibi.

Tertio deſcribit᷑ vt acceptabilis ⁊ ſolatio ſus expiciabili pietate diuine bonitatis. cũ ſubiũgitur manſuetꝰ Nonᷓ hõ ampliꝰ timeat pꝛincipẽ mũdi im ſubiugantẽ.au diens qꝛ venit rex ſuus vtiq; foꝛtioꝛ ⁊ po⸗ tentioꝛ diabolo rege ſuꝑbie. De quo Job xli. Ip̃e eſt rex ſuꝑ omnes filios ſuꝑbie.qᷓ foꝛtioꝛ chꝛiſtꝰ ſuꝑueniẽs euz vicit. vniuer⸗

ſaq; eius arma abſtulit Math xij. nõ de⸗

ſperet amplius neq; ſolicitet᷑ de aĩe ſue ſa⸗ lute. qꝛ venit ſibi. nð. Nihil ſoliciti ſitis inquit aplus. Dñs enĩpꝛope eſt. qͥ ſcʒ ſup plebit omnẽ indigentiã inſufficiẽtie. Phi⸗ lip̃.ij. Non etiã foꝛmidet.nec ꝑhoꝛreſcat excellentiã ĩmenſe maieſtatis. qꝛvenit mã ſuetus.vt dirigeret mãſuetos in iudicio.⁊

doceret mites vias ſuas.

ꝙ in verbis pᷣmi Dix pꝛimo ſnbpn uentus filij dei vt cõmendabilis ⁊ gratio/

ſus ex admirabili nouitate ſue maieſtatiſ. cũ dicit᷑.ecce rex tuus. Tangunt᷑auteʒ hic

tria.magna ponderatiõe digna. Pꝛimo ꝙ

chꝛiſti aduentus eſt admirabiliſ nouitas. de qua nouitate ðꝛ ꝑꝓphetã. Ecce dies ve niũt dicit dñs.⁊ ſuſcitabo dauid germẽ iu ſtñ. Et certe mirabilis nouitas. Vuis enĩ audinit tale. aut quis vidit ſile vt ſcʒ dñs

dñoꝝ fieret buus ßuoꝝ. Sicut ipᷣeð ſe ait

Seruire me feciſtꝭ in iniqͥtatiby vr̃is. Eſt 3 nouũ qꝛ nũqᷓ; aparuit ſite.vnus enĩeſt ⁊ ſcðm ſcʒ ſileʒ in P̊ nõ hʒ. vt ðꝛ Ecẽs iiij. qꝛ ſupꝛa rõem ⁊ ſupᷓ naturaʒ. Vñ ð. I dño factũ eſt iſtud.⁊ẽ mirabile in oculis nr̃is. Vñ Brego. Wirabil natura.mirifice in⸗ duta.aſſumẽs qð nõ erat. manẽs qð erat. So aduẽtus iſte ẽ excellẽtiſſimꝰ maie⸗ ſtate· qꝛ rex.excelſa regal maieſtas ẽ in ter n3. Siue regi tanqᷓ; pᷣcellẽti obe⸗

ed qꝛ tãta ſublimitas pauꝑi ſeruo eſt foꝛmidabilis.ideo tertio additurtuuſ. Eſt enim rex humanus. Pꝛimopter hña ne nature confoꝛmitatem. Bal· iij. Mi⸗ ſit deus filium ſuum. natum ex muliere.

7

B )