pꝛofecto neqᷓqᷓ; real ð aut ſubſtãtiua · ſ tĩ appellatiua ẽ ſeu vocał Pc rutare ſeripturas et ita eſſe euidenti teſtimonio dpeobabis Que ſo igituipſalterizanti aures coꝛdis accomodes qui totũ ferme mũ dane tenoꝛẽ felicitatis plectꝰ lingue tangèẽs ſicqʒ ſuccinẽs quomn mquiẽs filij ſicut nouelle plantatõnes a iuuentute ſua · filie eoæuz
cõpoñite cireũoenate vt ſimiljtudo templi Pꝛomptuaria eon ple
na eructantia ex hoc in ilið · Ques eonꝝ fetoſe abudantes in greſſi bus ſuis · õ ẽ ruina macerie neqʒ trãſitus neq; clamoe in plateis eon · Moꝝ q̃liter tenoeẽ huiꝰ vocali cũ nota vulgares ↄcinant de notat ita dices · beatũ dixerunt populũ cui hec ſunt · deinde volẽ diſcãtare vt notam cantet cõtra notã voce dtinuo per nat altioꝛi beatꝰ inqens populus cuiꝰ dominꝰ deus eius · Hum igit? patet ꝓꝙ poſtum hoc cantu pulchereimo · Vtiq; patet · uid em eſt dicere poſt pꝛemiſſa beatũ dixerunt populum cui hec ſunt · niſi felicitate ex ipſis paemiſſis cõpoſitam demõſtrare ſolum vocals eſſe vtpote in dicto ſiue in voce loquentiũ tantummõ dſiſtentẽ · Quid vero eſt id quod coꝛrectiue ſubiungit᷑? · beatꝰ populꝰ cinꝰ dñs deꝰ eius · mi ſi ꝙ palam datꝰ intelligi nõ eũ populũ cui ſunt illa cuiuſq; deus venter eſt ſed potiꝰ populũ cuiꝰ dominꝰ deꝰ eiꝰ nũc ſpe tãdem in re illã habere felicem beatitudinem ſubſtãti als atq; realẽ que na ta eſſe dinoſcitꝰ ſuũ realiter cõſtituere feliciſſimũ poſſeſſoꝛẽ · liquet igit? demundane felicitatis carentia vtpote vocalis tantũmodo ñ realis · neminẽ debere aliquatenꝰ dtriſtari · cũ ſcilicʒ in realibꝰ ho mis anime nõ conhſtens nequaqᷓ; felicẽ dſtituat ſeu beatũ · audi ſe necam p̃ceptoꝛem egregiũ · hũc mnqᷓt doce beatũ eſſe nõ qus vulgꝰ
voqt · ß cui om̃e bonũ ĩ animo eſt. X. COES SRTIO
Idecima puel la triſtẽ illũ intuita mox cernit ipſum ad falſaz
vmbee obtinendã ymaginẽ puerili admodũ ſtudio laboeare Qmohrem ipſi verbis aggreſſa hanc beeuiter abſoluit bimenbeõ atq; ſufficientẽ diuiſionẽ · Tu inq̃;t qui ð mũdane felicitaeis vt mi ſer et infelix turbaris carẽtia · aut veram ipſaʒ felicitatẽ exiſtimas aut nõ verã · Bi nõ verã cur ergo cruciaris de faiie carentia· que na ta eſt crudeliter fallere et tanqᷓ vmbeaſfugitiua ab oꝛigine mun⸗ di ſuos amatoꝛes fefellit · Poꝛro h verã exiſtimas falſum exiſtima re facile conuinceris cum hᷣit falſa ·Fioc eſt em̃ qð teſtaꝰ illa perpꝛu dens boetiana cõſolatrix que ipſam plane falſam appellat felici⸗ tatẽ · hoc eſt etiam qð clareual lenſis ille claro perhibens teſtimo nio · Ve inq́t filijs hoĩnũ ab hac felicitate falſa atq; fattaci · Quid in tam ydoneis teſtibꝰ fidẽ accomodãs falſaʒ dixerim · que velut vmbra tantum vere exiſtens felicitatis · aſcendente ſole iuſticie bꝛe uioe fit ita ꝙ deſup oꝛto ſuperuenit capitis interioꝛis hominis ra dioſo lumine eiuſoem ſolis citiꝰ pertranſit et ratõnem felicitatis amittit · Cuꝛus ſiquidem amatoꝛes de nõnullis que xpſos in h mũ do felices conſtituũi gloeiantes · tandem teſte ſapiẽte ſunt dicturi