———

2 ₰ Folium f 56 8 5— tisluein merito cůcte p̃ponitur creature. Opus nð eon

— ſilum apð deũ mutari nec varigri eũ qꝛ ꝑ va— ria tꝑa diuerſa pᷣcipit.ſed manẽs idem icomu— tahilis ⁊ eternus. quid cuiqʒ cãgruñ eſt tꝑi.ab u ipa eternitatein eius mãſit diſpoſitione cõſilij 3

Nõ vſu nñ̃o aliud deñ putare aliud pulchri⸗ tudinẽ eius.atq; alud mãſuetudinẽ eiꝰ.ſicut üuo aliud ẽ homo aliud pulchritudaqꝛ deſiſtente nul Inn pulchritudine hõ̃ manʒ. Ac ꝑ hocqͥ ita intelli ſtutlg git deũ. coꝛpoꝛeũ eſſe credit.důñ pulchritudo emomu dei · ipe deꝰ ſit. Ideo deus dicitur ſimplex.ſiue ecöt nõ amittendo qð Habʒ · ſeu qꝛ nõ aliud eſt ipſe lnn et aliud qð in ip̃o eſt. Inoꝛdinate dici ſeu con Prieg ferꝛi vitijs ſolent ea que oꝛdinate ſunt in deo.* p0 wo — vtpote ſimplicitas q̃ aliqñ vᷣrꝓ ſtultitia ⁊ non n eſt. apud deñ vero ſumma ſimplicitas ẽ. Jux n ta hãc regulã ⁊ cetera exiſtimãda ſunt nucicudi Q ĩmẽſus et om̃ps ſit de⸗ ca ij Lripin — Dn ideo celum etterꝛam implet deus vt Süſicin contineant eum.ſed vt ipſa pocius cõti⸗„ tne neantur abeo. Nec particulatim deus implet bumigde vĩa.ſed cũ ſit idem vnꝰ. vbiqʒ tñ eſt totꝰ on inſn ita putãdꝰeſt eſſe deus in omnibꝰvt vnaque⸗ inin c res ꝓmagnitudine poꝛtõnis ſue capiat eum hůnlbesj ideſt maxima maius.⁊ mima minꝰ. dñ ſitpo⸗ ehti tius etiam ipᷣetotꝰin omnibus.ſiue oĩa in ip̃o„ aſut

Omnipotẽtia diuine maeſtatꝭ.cũcta poteita

S8