Expoſitionis ſancti dluguſti 6.
ſens eſt quidem ille: ſed difficile eſt vt non
ad illum quoquo modo ꝑueniat: Tempe- rat ſe ne pueniat ad hominem:qui poteſt ⁊
neſcire:qui poteſt ⁊ falli:qui poteſt bonam
ſuſpicari etiam malam:qui poteſt ⁊ caſtam ſuſpicari qᷓ adultera eſt. Tu non times ocu⸗ los eius quẽ fallere nemo poteſt: Tu nõ ti⸗
mes eius pᷓſentiam:qui auerti a te non po⸗
teſt: Roga deum vt intueat᷑ te:⁊ auertat fa
Nẽ · jo · ciem ſuam a peccatis tuis. Auerte faciẽtu
am a peccatis meis. Sed vnde mereris vt
ille faciẽ ſu auertat a peccatis tuis:ſi tu nõ
inde auertas faciem tuam a pecca tis tuis: vbi.ð. Jpſa em̃ vox dicit in pſalmo: Quoniã ini⸗ quitatem meã ego cognoſco:⁊ peccatũ me⸗
um coꝛam me eſt ſemper. Tu agnoſce:⁊ ille
ignoſcit. Allocuti ſumꝰ eam qᷓ habet adhuc timoꝛem non ꝑpmanentẽ in ſgculũ ſeculi: ſed duem charitas excludit ⁊ foꝛas mittit. Allo
uamur ⁊ illam ꝗᷓ habet iam timoꝛẽ caſtum
Rmanentẽ in ſeculũ ſeculi. Putamꝰ inueni- mus illam: vt alloquamur illã? Putas eſt in hoc populo? Putas ẽ in iſta exedra? Pu tas eſt in hac terra? Mõ poteſt niſi eſſe:ſed
latet. Hyems eſt:intus eſt viriditas in radi
ce. Foꝛte inuenimꝰ⁊ aures illius. Sʒ vbi⸗ cũq; eſt ila anima: vtinã illam inuenirem: nõ aures ſuas pꝛęberet mihi:ſed ego au⸗ res meas illi. Illa me doceret aliquid potiꝰ q; a me diſcere Zia qugdã ſctã ignea ⁊ de·
ſiderans regnũ dei: hanc nõ ego alloquoꝛ:
ſed deus ipſe ⁊ patienter viuentẽ in hac ter ra ita conſolat᷑: Jam vis veniã: ⁊ ego noui
gquoniã vis vt veniam. Noui qualis es:yt
ſecura expectes aduentũ meuʒ. Noui quia moleſtia eſt tibi: ſed magis expecta:tolera: Venio ⁊ citovenio. Sʒ amanti tardũ ẽ. Zu⸗
qi eã cãtõtẽ: tãq; liliũ de medio ſpinaꝝ:ðu Põ.ioe. di ſuſpirãtẽ⁊ dicẽtem: Pſallã ⁊ intelligõ in
via imaculata: qñ venies adme? Aherito
non timet: quia pfecta charitas foꝛis mit⸗
tit timoꝛẽ: Zcum venerit ad eius amplexũ imet · Sed ſecuriter qui timet cauet: ⁊ ob⸗ ſeruabit ab iniquitate ſua: ne iterũ peccet:
Wartß.7. Non nemittatur in igneʒ: ſed ne ab illo de⸗
ſen. dit.3. ſerat᷑. Et erit in illa:Quid⸗ Timoꝛ caſtus p a·nð potes. manens in ſeculũ ſeculi. udiuimus duas
bias conſonantes. Ille de timoꝛe dicit:et
ille de timoꝛe dicit. Sʒ ille detimoꝛe quo ti met anima ne damnet᷑:ille de timoꝛe quo ti met anima ne deſerat᷑. Ille eſt timoꝛ quem charitas excludit:ille eſttimoꝛ ꝑmanens in
fula eſt gratia i labijs tuis. Vnde itẽ vide-
pulcher ⁊ ſpecioſus foꝛma pᷓ filijs hominũ⸗
ipſe pꝛioꝛ nos dilerit. am vndedi did ligeremus niſ ille pꝛioꝛ diligeret nos Sili 10 diat gẽdo amici facti ſumꝰ. Sʒ inimicoſille dile ſe kit: vt amici efficeremur. Pꝛioꝛ dilexit noſ ⁊donauit nobis vt diligeremꝰ eũ: nõdum er diligebamus. Diligẽdo pulchꝛi efficimur. unt Quid facit homo defoꝛmif ⁊ diſtoꝛta facie im amet pulchꝛã? Aut quid facit femina de⸗ ſtſ oꝛmis ⁊ diſtoꝛta ⁊ nigra ſi amet pulchꝛume 6 e Munqd amãdo poterit eſſe pulchꝛa? Et nũ—
quid et ille amando poterit eſſe foꝛmoſus⸗ un
Amat pulchꝛã:Et quando ſe in ſpeculo vi/—
det:erubeſcit faciem ſuã leuare ad illaʒ foꝛ⸗—
moſã quã amat. Quid facit vt pulchꝛa ſit?.
Erpectat vt veniat pulchꝛitudo: immo ex*
pectando ſenectus addit᷑: et turpioꝛẽ facit.
MVon eſt ergo quid agere:nõ eſt quomõ illi cb
des conſiliũ:niſi yt cõpeſcht ſe:⁊ non aude⸗ atamare impar imparẽ. Aut ſi foꝛte amat ⁊ ducere vxoꝛem optat:optet vt illa caſtita tem amet:nõ carnis faciẽ. Anima vero no/ ſtra fratres mei feda eſt ꝑiniquitatẽ: aman*
do deum pulchꝛa effici᷑. Qualis amoꝛ eſt q reddat pulchꝛã amantem? Deus aũt ſemꝑ ſg
pulchereſt:nunqᷓ; defoꝛmis:nunqᷓ; cõmuta pẽi l
bilis. ZAmauit nos p̃oꝛ:qͥ ſemp eſt pulcher. n
Et quales amauit:niſi fedos et defoꝛmes⸗ 6 Mon ideo tamẽ yt fdos dimitteret: ſed vt 0
mutaret:⁊ ex defoꝛmi pulchꝝ faceret. Quõ erimꝰpulchꝛi? Amando eũ qui ſemꝑ eſt pul de
cher. Quantũ in te creſcit amoꝛ: tantũ cre- c ſcit pulchꝛitudo:qꝛ ipſa charitas eſt anime„ pulchꝛitudo. Nos diligimus: qꝛ ipſe pꝛio: dilexit nos. Audi apoſtolũ pauium: Sſtẽ Re.ʒ. t
dit aũt deus dilectionẽ ſuam in nobis:qm̃
cum adhuc peccatoꝛes eſſemus: chꝛiſtus ꝓ nobis woꝛtuꝰ eſt:iuſtus ꝓ iniuſtis:pulcher d
P fedis. Quomodo inuenimus puichꝛũ ie ſum? Specioſus foꝛma p filijs hominũ:dit P44. 6 3
te vnde ſit pulcher. Specioſus foꝛma pꝛę fi⸗
lüs hominũ:quia deus. MQuia in pꝛincipio Zob.
erat verbum ⁊ verbuz erat apud deũ?de⸗ erat verbum. Quia vero carnem ſuſcepit:
id eſt moꝛtalitatẽ tuam: vt aptaret ſe tibi: tongrueret tibi:⁊ excitaret te ad amandum
intus pulchꝛitudinẽ. Ande ergo inuenim? qꝛ fedus ⁊ defoꝛmis ieſus:ſicut inuenimꝰ qꝛ
Ende inuenim?qꝛ ⁊ defoꝛmis?Eſaiã inter⸗ Eſa 5· roga: Et vidimus eum ⁊ non babebat ſpe⸗
—„—„—„—