⁊nð a patre coactus tã dura ꝑtu lit.li.j.cur deus hõ.ca. viij. ⁊.ix. Deus dimittit ſupplicãti qð debʒ: ⁊
quõ: pulchꝛe.oſtẽdit᷑ ibidemca.
eꝰ pficiet de natura hña ⸗ ¶xxiiij. na qð icepit:id eſt ꝑ integrã ſatil⸗ factionẽ.li.ij. cur deus hõ.ca.iiij. Itẽ ß faciet non cogẽte neceſſitate. ibidẽ.ca.v. Et nccitas viſtinguit Neꝰncẽitate nihil fac. Et ĩ⸗(ibidẽ ꝓpꝛie attribuit᷑ ei ncẽitas. ibidẽ. Deꝰ qᷓ̃ttuoꝛ mõis põt facere hoiĩeʒ. li.ij. Cur deus homo.ca.viij.
Deus homo an ſit ex debito moꝛitu⸗ rus vt ceteri hoĩes: inueſtigat ibi Itẽ quõ poſſit vłnð poſ(dẽ.ca.x.
ſit peccare:Et cur ille vel angelꝰ
de ſua iuſticia laudandus ſit cum peccare non poſſint: notaf᷑ ibidẽ. Deus hõð Aphrt poteſtate moꝛiat᷑: oñdit᷑ ibidẽ.ca.x). Et iteꝝ ca.xvj. Deus hõ qualiter de maſ(ꝑlõgũ. ſa peccatrice generis hũañi aſſũ⸗ F erit hoĩem ſine pctõ:notaf ibi⸗ ẽ.Et li.ð ↄcep.. ⁊ pec.oꝛi.ca.]. eus nihil debebat dia⸗ ſ. ca.xv. bolo niſi penã:nec hõ ilii aliquid debebat niſi vicẽ: vt ab illo victꝰ illũ reuinceret: ⁊ ſic quicqͥd exige batur ab hoĩe debebat deo ⁊ non diabolo.li.ij. cur deus hõ.ca.xx. Deus non ſic aſſumpſit hoĩem vt na tura dei ⁊ homiĩs ſit vna ⁊ eadẽ: ſed vt ꝑſona dei ⁊ hoĩs vna ⁊ ea ⸗ dem ſit: qð non niſi in vna pſona dei eſſe põt.li.de incar.vb.ca.iiij. Item 6ur magis aſſumpſerit hoĩem in vnitatẽ ꝑſone filij:qᷓ; in vnita ⸗ tẽ alicuiꝰaliaꝝ ꝑſonaꝝ:notat᷑ ibi. Deus duzʒ punit pꝛo peccato nõ pu⸗ nit pꝛo nihilo.li.de concep. virg. ⁊ pecca.oꝛig.capi.vy. Deus ideo homo factus eſſe ꝓbaf: quia nullus nõ deus ſufficeret ad alios redimẽdos.ibidẽ ca.xvij. Deus eſt quicqͥd meliꝰ eſt eſſe qᷓ; nõ eſſe:⁊ eſt ſolus ꝑ ſe exiſtens: omia aũt alia facit de nihilo.li. ꝓſolo/ giõ.ca.vit li, contra inſip. P.
Deus cñ non ſit coꝛpus:quõ ſit ſen⸗ ſibilis: oſtenditur ibidem ca.vy. Deus cum multa nõ poſſit: quomo/ do om̃ipotens dici poſſit:declarat᷑
Deus quõ ſit miſericoꝛs et impal⸗ ſibilis ſoluit. Ibidem ca.vi. Deus cum ſit totꝰ iuſtꝰ et ſumme iu⸗ ſyꝰ: quõ malis parcat: Et ꝙ iuſte mißeat᷑ mal: deducit᷑ ibidẽ ca.ix.
Quõ iuſte puniat:⁊ iuſte parcat ma lis: oſtendit᷑ ibidem ca.x.
Deus eſt ꝑ ſe quicqͥd eſt:vt ip̃a vita — et ſapientia qua ſapit ⁊c̃·
i. Pꝛoſolo.capi.xij.
Deus ſolus ꝓpꝛie incircũſcriptus ⁊ eternꝰ eſt:et quõ alij ſpũs incircũ⸗ ſcripti ⁊ eterni dicat᷑: declarat᷑ ibi
Quõ videaf᷑ ⁊ nõ vi(dẽ:ta.xiij. deatur a querẽtibꝰ eñ: notat᷑ ibi⸗ dem.ca. xiiij.
Q maioꝛ ſit q; cogitari poſſit. Ibi⸗
Deus eſt ipſa vnitas:(dẽ ca.xv. nullo ĩtellectu diuiſibilis.li. Pꝛo
ſolo. capitu.xviij.
Deus folus eſt qð eſt ⁊ qui eſt: Ihl ⸗ dẽ ca.xxij. Et qð hoc bonñ ſit pi. ter pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpũſſanctꝰ. Eł
ſit vnñ neceſſariũ qð ẽ om̃e ⁊ ſo⸗ lũ ⁊ totũ bonũ. ibidẽ ca.xxiij.
Itẽ quale ⁊ quãtũ ſit hoc bonũ: no tat᷑ cõiecturaliter.ca.xxiiij.
Deus nõ habet ꝑtes. li. de ꝓceſſ. ſpi. ſan· D. Et iterũ ibidẽ ſß ia: T.cõ
Deus ideo diabolo ꝑſeue(cludit᷑. rantiã nõ dedit: qꝛ illeñ accepit. li.de caſu diaboli.ca.iij.
Deus cũ om̃ia pᷣſcire ſiue ſcire creda
tur:vtruz eius ſcĩa ſit a rebus: an res habeat eſſe ab eius ſcientia:in ueſtigat li. de ↄcoꝛ.pᷣſciẽ. ⁊ pꝛe.
Deus mlta bona dat in(deſti. S. hac vita:ſine quibꝰ hõ faluari nõ põt.li.deↄcoꝛ.gr̃e ⁊ libe.arb. E.
Deus cñ reddit rectitudinẽ illã de⸗ ſerenti: maius miraculum eſt: qᷓ; ſi moꝛtuo vitã amiſſam reſtituat. li.de libero arbitrio.ca. x.
Neus ita diſcernit inter ſaluãdos