ſociatum eſſe imperijs, vt inde colligatur Eecleſia. Quare præcipuum ſit munus Principum? conſulere illi parti ho⸗ minum, & tegere ac fouere LEccleſias, & earum Doctores. Hac ſiæ ſenfentia quæ Lunc nandum pẽcitata erat ita deſectatus efſ optimus PrincepsLt iuſſeri mox ſibi locum nTia monſtrari, & donatianem Penigne cQanfrmauit.

Farrationem ideò inferendam hiſtoriæ Myco⸗ nianæ iudicaui, vt appareat, quãm ſalutare Eccleſiæ orga⸗ num fuerit Myconius, & quanta eius apud Principes au⸗ toritas, & quid ſummi viri in Principum aulis de hoc ma⸗ gni nominis Theologo ſenſerint.

Quòd verò Myconius in omnibus doctrinæ Chriſtia⸗ xyſtola Fr. næ caplibus ſenſerit cum Pcleſia Vitebergenſi, & cum Myc. ad vi⸗ ila ſnam dockrinam de Sacramento Gœnæ amplexus, tum Theodo. Tuinglianæ ſecię ambiguitates S& cothurnos vnd cum Lu⸗ de concordia thero & huius fidelibus Symmiſtis improbauerit & dam⸗ Vuiteberge nauerit, in doctrinæ etiam veritate & ſynceritate conſtans atq; immotus permanſerit, ſatis teſtantur litexæ eius, ſcri⸗ Ptæ ad Vitum Theodarum, de Concardia Muitehergæ n0 F. ñã ct Cuthcxum & Rucerum. año M. D. XXXVI. quipus integram narrationem totius actionis, cui interfu⸗ it, complexus eſt, inſertam hiſtoriæ Confeſsionis Augu⸗ ſtanæ, oppoſitæ nothis atque adulterinis & manifeſtẽ fal⸗ ſis narrationibus perſonati ac fictitij cuiuſdam Ambroſij Vuolfij & ſimilium, contendentium: Cinglianorum ſom⸗ nia approbaſſe Lutherum, & hanc Myconij Epiſtolam, quæ ipſis Caluiniſtis meherclè ſudes eſt in oculis, eſſe ſu⸗ ſpectam ac ſuppoſititiam, quod Spiritus ille Cinglianorum mendax, qui in veritate non ſtetit, & in quo veritas non eſt, pro ſua ſingulari mentiendi libidine facit.

Quis