—

—

——

0—

de

EPITAPHA. Vude nonu hee rerum fucies, inopinaue ſrgit⸗

Cur hilarem diſto citius mutata ſumm Abiecit PA TR IA eben PATKA quis tibi tanti Cauſa mali? Mea progemes; meus occidit Ale

Quem cœlo tellun telluri inuidit Ohympus,

Haud pietate minor Princeps quam ſanguine clarun,

Cccidit in primo geſarum limine rerum.

TWRARUM ad bellum rehus iam rite paruti,

Dum collo eharæ Genitricis Flius harens,

olari hanc tupit, S dictis auertere curus:

Dum Vale ſingultu ingeminant, Vale interrußto,

Srandit equum, ſupenans lachyymas Futrumque parentis

Ahectumnue ſuum; ac me me retinere volentem Fublica priuati præponens commoda rebu.

Arque ea paucu ſſed inſcins agnaru Futuri)

Vttor ego Polia ampla ferum, detraaq Turcis

Arma manu Votiua ſacris, templique dicabo.

Nec pluna eßatus calbaria dunt ſußperbo

uhdit equo, arrelꝭis qui eclcibus impulit aunæs.

Hei miſeri ante diem, futin venientibus vltro

Operimur; cæxciqjue migri oecurrimus vmbri.

im udio epſe matres, ac læta innentus

Totaque plebs abitum fanſto clamore ſalutant.

lli altis gradiuntur equns; ac Plendida ferro

putrem ſoniiu quatit yngula campum · NGAKAM vt ventum elt Juia run lumine yirtus Fnicuit, ſuni propenſo 4 C FA R E ſummus mmendatur honos, magna quem laude peregit.

d. Katione ſua mors duro ſerrea Vultu,

ſy ſunt euntia hominnum tenui tyepidantia Vlo) Mbripuit, vitamq immiti falce recidi. Rei quæ Cæſaye audito hoc funere caſtri 1eh ingenti ſubito eſt exorta tumultu. Ne ſolum extinttum fumuli ſeuere, ſed omnes Ft nori enoriq nec& MIL IANE renehus MAXIMME Teutonici penes eſt Juem gloria regni Er erumpentes lathrymus, quch̊ yirius

nidi⸗