.—„— m ²

neſta ate; officiola voluntas ſuam diſſimilitudinem, ſuasq́; leges. Quns qui aut ſolis geſtuum blanditij, aut fucata vocis humanitate metiuntur: aut etiam cum be⸗ neſiciorum duratione ſic adæquant, ut tantiſper ſolum, dum eorum odore ſuaviter imbuuntur, gratitudinis of⸗

ſicio ac ſpecie oblectentur, memoriami; temporum ae

locorum ſpacio definitam, langueſcente benevolentia, uſurpent, næ illi quæ benevolentiæ vis quod gratitudi- nis debitum ſit, vix longiſſimis veſtigijs conſequuntur. At ea tamen pervagata hominum fabula hodie in mo⸗ ribus noſtris invetera vit, tum demum homines grato⸗ fore, ſi vel nutu benefacientes obſervent, vel quacunq;

ſgnificatione ſe de illis, quorum beneficiis emerſerunt.

honeſtẽ egregieq́; ſentire, illos obſervare, illos benevo⸗ lemia amoreq́; complecii conteſtentur. Ita pro re i⸗ pſa quod eſt in proverbio xamin wꝙenn fumum & nebulam. At ea profeciò omnia ne umbram qui- dem virtutis hujus præ ſe ferunt. FHæc enim ubi verẽ inſedit& altiſſimas in animo radices egit, nunquam ceſlat, nunquam non evigilat: ſemper de amicis labo⸗ rat: ſemper in hoc totã eſt, ut ne irrigata fruſtr ex alie nis fontibus: ſed fructum beneficiorum repetenibus, cum vel diſtuliſſe ſcelus ſit, obvio cum fœnore uberta⸗ teq; exundante reddidiſſe videatur. Gratitudo igitur,

uæ quidem d benevolentia ortum habet, non modò quod Heſiodus præcipiebat, ea, quæ accepit, maſore menſura reddit, nec ei plurimum tribuit tanium ⁊ quo diligitut, ſed ſtabilitate& conſtantia officiorum agros lerties, qui multò plus afferunt, quam acceperuntimi- tari ſolet. Hanc animi pietatem quanquam duobus alioquin