Et contra proceres, manifeſto crimine falſi Et tot tyranni barbari viuacium Secula ceruorum vincunt: nec triſtior illis Tam rumpit Atropos repente ſtamina: Heu, quòd non vllis vita eſt reuocabilis herbis: Queuntq́; perditi redire ſpiritus Corporibus: quòd non hoc noſtrum contigit æuum Cymbæ remora Charontis Aeſculapius: Hunc mihi præ multis vitæ reuocaret ad auras, Fulcrumq́; Regno redderet tantum meo. Nec metus illi eſſet, ne turbaretur ad Orcum Vifulminis: tantum excitanti Principem, Cui pariter mundus, pariter cœleſtia vitæ Non inuiderent longioris terminum. Sed quid ego hæc fruſtra? manifeſta numinis ira Infeſtor heu miſera: hæc mihi tibicines Subtrahit hos ſenſim, mox hunc, mox triſtius illum, Dum tota tandem corruam,& certè ruam, Atq;ʒ inſperatum capiet mea gloria finem: Ni vos, notæ ſyncerioris Principes, Quos nimium properẽ magni liquẽre parentes, 1 Ni patrias cum cenſubus mentes ſimul Sumpſeritis: proprio ſubeuntes vertice curas, Ili quibus ceſſere iam ſublanguidi. Quod mihi tùm reliqui dudum ſpondere videntur Ducum inclytorum filij: tùm maxime, Tu noſtri Herois, MAVRICI, ſanguis& hæres: Quem iam Ducem ſuum fatetur HASS1A: Quem PATRem PA Triæ ciues nunc vndiq; clamant, Subiectionem pollicentes& fidem: Tu mihi agendarum rerum non vltima ſpes es: Tu mihi parentis morte conceptos tui Abſtergis

—

—————„