Fuit hoc torum verd eo tempore multò majus, quam olim Trojam ca- ere:fuit, Deo&atmante Duces,& gubernante eventus,tale opus, quo non ſolùm fortiter& feliciter Principes ex Cæſariana cuſtodia libera- ti ſunt/ ſed& gloriosè, utiliter ac ſalutariter res ed deducta eſt/ ut non ſolum belli Saxonici, ut nominabatut, ſed& multorum annorũ diſce- ptationum inter Pontificios& noſtros tãdem finis inveniretur,& pax religioni puriori perpetua daretur, publico conſenſu atq; ſuffragatio- ne Imperatoris& Pontificiorum approbata, ita ut fundamenta firma jacta ſint eius pacificationis, quæ poſtea confitmata: ac magis magisq;ʒ ſtabilita eſt, decretis conventuum Imperialium Anni 1. 17. 19. quibus adhuc hodie, dante Deo, utimur ac fruimur, atque utinam diu utamur, piè ac rectè fruamur, perfruamurq; iiſdem. Ideoq; quis dubi- tet hoc maximè inſigne, memorabile& admirãdum in Rempublicam Chriſtianam meritum, præſtantiſſimi Landgravii Guilielmi/ celebrari, decantari in cœlum usque, ex quo& ortum eſt, ſummis laudibus evehi debere? Gertè nemo dubitat, niſi fortè mens bruta ac cœca, pectusque ſenſu& affectu vacuum. Quod pax ſalutaris, politiis& religioni parta & conceſſa eſtin Germania, quæ tamen ſemel motis armis inteſtinis& civilibus, non vide batur etiam ex ſapientum judicio, niſi everſo impe- rio, conquietura, id verò cui debemus?cui acceptum ferimus? Guilielme tibi magna ex parte. Rebus itaq;ʒ cum Imperatoria majeſtate, Dei bene- ficio, ſic actis& tranſactis, vñeiæ vota gratiarumque actiones paſſim proclamabantur celebrabanturq;à Rebuſpublicis& Fecleſiis noſtris, ob benignẽè conſetvatos à Deo,& liberatos Principes noſtros, qui tot annos detenti& coarctati, querula voce ſæpe multumq; cogitaverant & uſurpaverant hanc Spiritus ſancti conſojationem: Cům ſedero in tenebris, Dominus lux mea,& illuminatio mea. Hi fuerant illi, in qui- bus fulſerat in ſummis adverſationibus ac malis, cum ſæpẽè de vita etiam periclitari viderentur, illuſtris lux ſidei, ac divinum Spirirus ſancti ro- bur, quo ſuffulti ac ſuſtentati, nullis velterriculamentis velblandimen- tis, à vera confeſſione, pietate& virture, avelli& abduci potuerunts fuerunt illi, qui difficilius ab honeſtate& veritate, quam Solà ſuo cut- ſu dimoveri potuerunt, ficut Pyrrhus rex dixit olim de Fabritio Roma- no. Dux ſanẽ Saxoniæ Iohannes Fridericus pius, ut appellabatur clemen- ter ab Imperatore Carolo,& rege Ferdinando dimiſſus, Coburgũ in Thu- ringiam rediit;cumq; quidam prius Noribergæ eum ſalutaſſet: Nade inquit Princeps,& nuncia in patriam i ciuili moturum a potius etiam cariturum ea parte.quam haheo Tœli-

quam⸗

—

—