28. ris Principibus ſcire literas indignum habitum eſt: docere verò, ſordidum& abiectum. Agrippina Neronis mater Senecæ viro in- tegerrimo profeſſoriam linguam tanquam probrum obijcit;& quæ non obijciebat, adulteris adulterium, militi crudelitatem, de⸗ natori auaritiam, iudici rapacitatem& fordes, viro optimo, quòd alios redderet meliores, exprobrabat. Fat iam aliquis,& meliori in loco Philoſophiam apud Veteres fuiſſe contendat. Ad plebem quod attinet, quiſquis Achenis& Romæ vituperare voluit vel Philoſophos, ipſamue Philoſophiam, ſecundo admodum vſus eſt populo noſter multò ſe habet moderatius, quàm priſcus ille qui adhuc non parùm venerationis ſeruauit ijs qui artes profitentur. Neſcio an cauſa ſit quòd Athenienſis& Romanus quæ à Philoſo- phis dicerenturintelligebat; noſter non intelligit ideò nec iudi- cat,& admiratur. Sed quid illud eſt, quòd pecuniæ auiditatem noſtro ſeculo obijcis,& contemptus huius cauſam contendis? Contemplare antiquitatem,& vultures pecuniarum videbis Al- cibiades apud Platonem totius Philoſophiæ ſupremum ac ſum- mum finem, pecuniarum corraſionem exiſtimat eſſe. Hippias apud eundem contendit cum Socrate, 1PsVM TvILec RRVM elusque Idæam eſſe aurum.

Hinc Ariſt. Flench. cap.I. Sophiſtam definit⸗ quòd ſit pnka⸗

Jis Anð ga⸗yohelhns ↄocias. Alterum eſt quod dolet tibi, Philoſo-

phos hodie ſordidis& abiectis accenſeri hominibus Vetus eſt hæc inſectatio: Rhetores illi priſci, Poetæ, Gomici, Satyrici/Phi- loſophos perpetuò mordent/quòd ſe præbeant leues, ineptos, ſce- lerum adminiſtros: interdum etiam durus Iuuenalis integram Sa⸗ tyramin maledictis illorum conſumpſit. Quo verò in honore ar- tes ac diſciplinæ pene omnes fuerint: prolixum foret ex antiquita te repetere. Dialecticam ante Ariſtotelem omnes fere ignora- bant, neque curã ad perdiſcendum illam vllã ducebantur/de qui- bus Philoſophus,3 Metaph. copiosẽ diſſerit. ł eliquas artes quod attinet, plerique vᷣxð gauyoſekyns oglas occupati, ſolidam Philoſo- phiam vel negligebant, vel tanquam inutilem omninò explode- bant. Quæ autem hactenus dicta ſunt, noſtræ ætatis Ardeliones, non pro ſe dicta exiſtiment eſſe: ſic autem habeant, quicunq; hæc ſtudia vel contemnat, vel ſuo vitæ genere indigna iudicet eſſe, animi morbo incurabili planè laborare: cum videlicet de re inco gnitã