21.
turæ præcellenti bonitate, his ſcintillis diuinæ lucis, ſunt exornatiꝰ? Vulgi animis ea opinio dudum inſedit: vt arbitrenturpræ cocis in- genij dotes ad optimæ frugis maturitatem non peruenire. Rara ſunt equidem nec diuturnitatis cuſtodiæ commendanda, quæ no- bilia ſunt. Quanquam citò perire, quodfit citò, dicitur: adimit id ipſum tam minus iigenijgloriæ, vt potiũs arrogare plus laudis videatur. Plerunque etenim ſpecioſa ita comparata ſunt: vt ad viſum, non vſum, nata videantur. Et, quemadmodum e pullulan- te ſegete iudicare eſt de frugum fertilitate; ſic ex indolis præclaræ ſignis hauritur, quid de futura ætate ſperandum ſit. In talibus enim ita vigentibus ingenijs/ ſeminaria virtutum apparent præcla- riſſima: quæ nulla ratione obliterari poſſunt. Nonne in Chriſto Rege& Saluatore mundi, diuinæ indolis argumenta Iudæi habere potuiſſent: cum duodecim annorum, ſtupente auditorum cœtu, congreſſus cum Phariſæis fuiſſet? Themiſtoclem puerum conſtat plenum animi ardoris indole ſapientem, fuiſſe vt ſcitè pœædago- gus dixerit: fili nihil mediocre eris: ſed omnino vel magnum ſumen, vel peſtis. Nec& regio ſanguine creti, dotes maieſtate in- ſignes negare poſſunt. Quare ingenij vigorem, quò præmaturior, eo illuſtriorem eſſe ſimul, cùm de bonorum diuinorum origine ſit, nemo inficiabitur. Quiſquis enim competitorum meorum in contrariam ſententiam& quoties/ iuerit: toties claro hoc, quo fruimur hodiernodie, teſtimonio bonæ ſpei ſemetipſum fruſtra- bitur: fruſtrabitur ſemetipſum,& teneri noſtri adhuc ingenij vi- gorem, veſtro honore amplioreque teſtificatione commendan- tem, ad meliora monentem, obumbrabit: ſtupiditatis ſimul nota denigrabit. Aquo omnes cum abeſſe iudicem meæ porrò ſenten- tiæ ſubſcribatis/ deque honorum primorum primitijs, quas exi- mia veſtra virtute nunc capimus, gratulemini, deuotè obſecro.
Melchior Vnger
Biberacenſiu.
PRoBLEMA III. Dialecticæ cognitionem diſerendam eſe ad annum triceſimum.
AcrT4 MInI, MA6 NIyIcE DoMI⸗ ne Rector, Spectabilis Domine Decane, viri clariſſimi, expe- rientiſſimi,
—
—————
——