10

H. GLARERNI, IN DESCRIP. HEL. PRAEFKTIO.

ora commouere, quod forſitan de ſuis aut nihil dignum lectu inueniũt. aut ſi inueniunt, ſua tempora ã maiorum gloria lon⸗ giſſime delirare conſpiciunt, indec; occaſionem honeſtam ac⸗ cepiſſe in nos clamarè tanqᷓ; Chriſtiani nõ ſimus, ceu neqʒ; ra⸗ tionem. neq;ʒ huius uſum habeamus, quod libertatem noſtrã, quod iuſtitia& armis tueamur, quod nõ, ut ſerui, tyrannis au⸗ dientes ſimus, quod rempub. noſtram iuſte augeamus. Quaſi uero melius ſit Porſenæ ſeruire, quãm Mutij exemplo, incon⸗ cuſſum animum in igne& minis gerere. Sed quis nihili uiris

iſtis, qui ſe ut maledicant, aut exiſfimant, aut natos opinantur,

rictus impudẽtiſſimos obſtruet? dimittẽdi ſunt potius, quod famæ exordia diris imprecationibus auſpicantur, goriarq;, quam inuidentibus fatis aſſequi non poſſunt. fortiſſimis inui⸗ dent Heroibus. Vnum me conſolatur quod cum in Hieluetia plurima& prædara ingenia hodie ſint, uiriq; docti qᷓpluri⸗ mi, qui& carmine& ſoluta oratione pluſq; ualeãt(quales Du rani duo, Vdricus Zinlius Doggius, Ioachimus Vadianus, Deinde& Henricus Lupulus Arctopolitanus, præceptoiq; meus Mlichael Rubellus Erythropolitanus, cuius moribus ne Momus quidem inuideret, Sed quid tris Amorbacchios, Bru nonem Baſiliõ,& Bonifaciã, urbis Rauriacæ ſydera memorẽ? aut quõ reliquos qᷓplurimos, breui hoc epiſtolio enumerẽ?)

nullũ tamẽ fuiſſe, qui in alias nationes uel dicto uel ſeripto ſto machatus fuerit. qœ ego quoqʒ quanti faciã, demõſtrabit luce dkrius, boc in carminè modeſſia mea, cum noſtra laudẽ(quis em̃ de ſuis nõ magnifice loquit?) aliena nuſq; uituperauerim· Ad te redeo,accipe de urbe Tigurina, atqʒ tota Heluetia, quæ ex pluribus& digniſſimis autoribus, non ſine magno labore

corraſimus, Quæ ẽtſi mihi impfecta etiã nunc uident᷑ ſuo tꝑe cum alijs noſtris operibus& emendatiora& locupletiora da⸗ po. nam plurimorũ rogatu in ſtudio noſtro Baſilico, hæc, qua⸗ lacunq; dijudicentur, diutius occulere nequiui. Vale felix. B fleæ Anno. M. D. XIIII.