Dnn ſ compre hendieret, tatio dielerley caſ u/geichn
decies begreiffet/ n ian
5 In. Nor ſnpulas 4 ken vtunem. ccdem. tit. BIr Bl 5. C A legitimis heruiu g R. exrra, de iudio, inqui,qun conncctit, diſpofttio lun tidem il dars perijd „eſunr. dixit, quod d tum, in quo eademmtion ateria foret pœnalis. Rnn dare, quxæ inratione cnuar Gconiunctio diuerſnmc. finem tendentium Wu- al.. rerſ quem Susfutui in cadem lege. dl vuin 7, quod vbi eadem cit imus diſpoſitionemerti .AeSrg ueuman Anarion. 1104. kt quc d denditate rationl, wh ſcd extui
1 a1 veminu, miun un
Conſilium Tertium. 29
Nun iſt dieſe rat o, Dominus inuitus ali- um, quàm quem vellet, vaſallum habere non debct, in ſpecie, wie geſagt/ exprimirt/ die ra- tio iſt auch generalis, Vnd folget derwegen/ daß erwehnte ratio auch in ſubinfeudat ione raum/
vnd ſtatt haben muͤſſe/ dnd daß die ſubinfeudatio
per mortem vaſalli ſubinfeudantis derogeſtalt expiriere/ ond erleſche/ daß der jenige/ ſo ſubinfeu⸗ dieret geweſen/ nach toͤdtlichem abgang des ſubin- feudantis, mit der geſchehenen 1ubinfeudation wieder den Lehenherrn ſich im aller geringſten nicht zubehelffen habe/ ne ſcilicet dominus feu-
di inuitus cogatur, habere vaſallum, quem
nollet.) Welches zum fuͤnfften auch bewehret wird/
per textum expreſſum in. vnico.. fin. ſi de inue-
ftit. feud. controu: fuerit. Ibi vaſallus feudum ſu-
um alreri in teudum dedirt, cum omni in-
cremento, quod ei obueniret. Poſtea vaſal- lus ſubinfeudans mortuus eſt: hoc caſu, inqui: rextus, vaſallus, qui feudum à defuncto vaſal- lo accepit, rerinebit, quod feudo accreuit, vi- uente vaſallo, dut Abintengauerar Quod autem accreuit poſt mortem ſubinfeudantis, hoc ad dominum feudi pertinet, ad quem feu- dum reuertitur. Ecce, allhier wird mit auß⸗
truͤcklichen/ hellen/ klaren/ vorſtendlichen worten
geſagt/ daß ein Lehengut/ ſo der Lehenman einem andern zum affterlehen vorlehenet/ wiederumb an den Lehenherrn falle/ wenn der Lehenman/ ſo es verlehnet/ mit tode abgehet/ daß auch der jenige/ welchem es von dem derſtorbenen Lehenman der⸗ lehenet/ don ſolchem affterlehen nichts mehr be⸗ halte/ dann alleine das incrementum/ ſo dem Le⸗ hengut/ bey leben zeit des abgeſtorbenen Lehen⸗ mans/ zugewachſen. Worauß dann nothwen⸗
dig nichts anders kan geſchloſſen werden/ dann
daß die ſubinfeudatio dem Lehenherrn/ wenn das lehengut an jhn den Lehenherrn fellet/ nicht nachtheilig noch ſchaͤdlich ſeyn. b Vnd wenn billeicht allhter wolte geſagt wer⸗ den/ daß in dem jtzo eingefuͤhrten capir. vnico. S. ſin. Fi de inueft- feudi controu. fuerit. der jenige/ ſo von dem Lehenman ſubinfeudieret geweſen/ nach ab⸗
ſterbend des ſubinfeudantis, dem Lehenherrn
nicht dienen/ auch die Lehenguͤtter don dem Lehen⸗ herrn nicht recognoſcieren habe wollen/ Vnnd daß darumb in illo caſu die Lehenguͤtter an den Lehenherrn gefallen/ kan ſolche einrede nicht be⸗ ſtehen. Vor erſt dieſer vrſachen halben/ daß ina. e. Vnic. S. fin. ſi de inueſf. feud cont rou. fuerit. kein wort hieruen zubefinden/ daß der ſubinfeudatus, nach abſterben des ſubinfeudant is, dem Lehen⸗ herrn zudienen/ Vnd die feuda von demſelben zu recognoſeieren ſich vorwiedert haben ſolte/ Ergo quod ſcriptura non dicit, non noſtrum eſt at- firmare, vr Bala aicit in& Rodulphuus. cola. ver
egodico,&xtr. de reſcripti ſed verbis legis debe-⸗ mus eſſe contenti, vt idem Baldus loquitur in conſ-22ꝗ. ad euidenriam præmittendum est, lib.3. Et vbi verba legis deficiunt, defic it& ipſius diſpoſit io. 7.½ ã. zories,& ibi Lartolus,& alq, de damno infecto. l. ita autem. in princ.& ili etiam Barrol. de adminiſtra. turor. Et lex expreſſſſet, ſi ità intellexiſſet. æinrer corpora liaextr: de tranſ lar. epiſcop. o ad audientiam. extr. de decimis. Ac verba Il. inſpicienda ſunt, nec vltra ea eſt le- gum diſpoſitio trahenda. L.ͥuod conflirurum. ibi, quantum ad verba eius, de teſtam. militati.
Zum andern iſt auch nicht veriſimile, noch gleublich/ daß der jenige/ ſo ſubinfeudteret gewe⸗ ſen/ nach koͤdlichem abgange des ſubinfeudantis diel lieber ſeine lehenguͤtter vorlleren/ dann dem Lehenherrn dienen/ dnnd von demſelben die lehen⸗ guͤtter recognoſcieren hette wollen. Et quod non eſt veriſimile, falſitatis imaginem ha- bet, Balain l.. cpl. 3. de ſerui fugit. Acexperi-
mentum verorum ſermonum eſt, quod conue-
niant rebus ſenſatis, ſeu veriſimilibus. Sala. in rractatu Sclüſmatis, quem' poſuit ſub rulrica. C.ſi quus aliquem teſtari probibue. col. antepenult.
Zum dritten/ wenn in Ae. vn.§. fin. ſi de inue- fiit. feudi controu. fuerit, die Lehenguͤtter/ ſo der ſubinfeudatus gehabt/ nach abſterben des ſub- infeudantis, darumban den Lehenherrn gekom⸗ men ſein ſolten/ daß der ſubinfeudatus dem Le⸗ henherrn nicht dienen/ vnd die Lehenguͤtter von dem Lehenherrn nicht recognoſcieren hat wollen/ muͤſte nothwendig geſagt werden/ daß der ſubin⸗- feudatus ſeine Lehenguͤtter jactieret/ profundie⸗ ret/ ond nichts geachtet hette/ welches aber dem Rechten/ dnd derſelben derordnung zuwieder leuf⸗
fet/ ſintemahl zu Rechte nicht praſumieret noch
vermutet wird/ daß einer das ſeine jactieren/ profundieren/ vnnd nicht achten ſolte. L. cum de indebito. Ae probat cui congruit ilud Ariſiotelis in 5. Erliccn. Nemo ſuas fortunas ſpontè eijcit,& facit eſuper eo- de renuntiat.& c quia veri ſimiie. de praſumuto. Et ob hanc cauſam in dubio non præſumitur donatio,& liberalitas, ſecundum gl.& Barrolum inl.quæ dotws, ſoluro matrimi. l. cum qwidiſi certum peratur, quod in tantum verum eſt, vt pot ius rem à lege prohibitam, quaàm do- nationem præſumamus. Baldin l. vlt. C. de dotis promißio. Et errorem luris& facti in facto pro- prio potius quàm donationem. I. ſea ſ me pu- tem.in princde condict. inaeb. Imò ſtultitiam po-
tius, quàm donationem. Baldus in l. geuerali-
rer, col. 2. in&. oppoſitio. Cde non numerata pecunia. Ideoq; nunquam capi debet præſumtio do- nationis, aut rei habitæ pro derelicta, ſi præ- ſumtio, occaſio, aut coniectura alterius rei capi poſſit. Iſicum aurum.& ibi Bartol de ſolur. 1. eleganter.§. qui reprobo⸗„de pignor, act. Eti amſ
3 euis
4


