gu„ percaloe Iaod commenennu 6

ate A tuci—

Me ta men& crco hou Pao gu mies im alg — frlcirrriun 22lo, Dar lachu an ag Hpdiwi vi, can heußu oc loleani coorestu gechur ado, nes incomuciienühun 9 rettrandau ennicean. adinit ptxienii aonNtag cium his oppoitum untim uncbone nean ſechirin cumiculo vſu maundn non howert, Kgun mi naium ofici mei outunuiit fe. Ac aani Hedi uderus iim, nitge

m. qar ſt ofentt denn 7 4 l nodum, qum copumkfon facilus nodo aluinee mtione! la— ada Gue humar Sfinde adcio, quuna ietciuu ſ

eeſt, qal 5 mn d

dicij eſt, 8tanta copia& vatietate monumentorum ac præce- prorum ſeligete Vrllia, ex vtilibus neceſſaria, ex neceſſarijs o- ptimo ordine conſtituta. Dexteritatis eſt, quæ ſelecta ſint, tradere& explicare paucis, perſpicue, plane; illuſtrare etiam exemplis familiaribus, nobilib us, ad obiter commonendum aliquid accommodatis. Facultatis eſt, quæ prælegendo pro- ponantur, ad vſum poſſe transferre, eandemque viam mon- ſtrare ac præite diſcipulo, quam ſapientiſsimi authores in ani- mi ſenſis cum concipiendis, tům exprimendis, rebusque ex- plicandis ũibi propoſuerunt, ſummoque conſilio& artificio ſe- cuti ſunt. Iudicium ſingularis acuit eruditio, dexteritatem magnum ſuppeditat ingenium, facultatem diuturna atque aſ- ſidua parit& conſeruat exercitatio. Omnia hæc natura ſuſti- net; ratio doctrinæ,& diligentia,& imitatio confirmant. Qui- bus quantum quis deſtituitur, tantum abeſt ab officij præſtan- tia,& rectæ inſtitutionis laudibus. At quàm hæc paucorum ſunt? Quam multa enim in medium afferri poſſent exempla errantis iudicij? quæ eo ſunt pernicioſiora; quo magis& longi temporis præſcriptione,& conſuetudinis antiquæ quaſi lege defenduntur,& authoritate magnorum hominum,(quibus tamen ab alijs accepta probare potius, quàm examinare, atque ad prudentiæ trutinam expendere placuit) contra veritatem

magno applanſu plerorumq́; nituntur. Qua de re alius erit

fortaſſe dicendi locus. Dexteritatem autem ſæpe, vbi ſcho- las inſpiciunt, etiam non doctiſsimi deſiderant: cum acumi- ne& luce naturæ ſuæ adiuti, perplexitatem,& minus commo- dam docendi viam in literatiſsimis hominibus,& ſubtili do- ctrina inſtructiſsimis, animaduertere ſibi videntur. Quid lo- quar de dicendi& eloquendi ratione? quæ permultos alioquin non contemnendi ingenij& cruditionis viros, ad inſtitutio- nem iuuentutis ineptiores efficit: quos ſi non mentis ad cogi- tandum ceſeritas; tamen linguæ ad efferendum volubilitas aut expedita vis deſerit,& verba apta in tempore effugiunt, pro- nunciationisùe aliquod vicium iniucundos auditu, obſcurosqᷓ; reddit. Facultatem quidem alijs naturæ tarditas, alijs doctri- B 2 næ 0