primebat: fed operam dabat, ut quod in Servio Sulpi

tio Cicero commendat, juſticiæ magis quam juriſcon.

4

Laitus eſſet: nec juris rationem ab æquitate ſejungeret. Nunquam verò pafſus fuiſſet tum ſibi non dico dari ſed vel offerri ſaltem munus: tum veritati vim adhibe- ri: tametſi minæ jactarentur, pericula intenderentur, formidines opponerentur. Ades nimirum forti& præſente erat animo: ut eum nech terror, nec vis, nec ſpes, nec metus, nec promifla, nec ruinæ, nec tela, nec faces d legum auctoritate publicâq; ſalute depulerint- Sed quæ tanta poteſt exiſtere ubertas ingenit? quæ tan- ta orationis copia? quod tam divinum atch incredibi- ſe genus dicendi? quo quis poſsit viri hufus conſilia, de. liberationes, ſententias, ſermones, publica dicta factac; non dicam complecti orando, ſed percenſere numeran do. Itaq; ad reliquam ipſius vitæ telam, filum orationis nos revocat:nondum enim de privatis moribus, non- dum de conjugio dixi: de utroq; dum brevisimè dico, quæſo ut me auditores omni virtutum& doctrinarum genere laudatiſs. ſicut facere inſtituiſtis, benigne atten- teq; audiatis. Noverat DD. Adrianus magnum onus eſſe viro vxorem& liberos:& totum conjugium mul. tiplicia habere impedimenta, Var iis premi anguſtiis& miſeriis: at nec ordinationi divinæ parendum eſſe igno rabat. Eleganter enim Metellus ille Numidicus ad Quirites. Si, inquit; ſine uxoribus poſſemus Quirites eſſe, omnes eâ moleſtiâ careremus. Sed quoniam ita natura tradidit, ut nec cum illis ſatis commodè, nec ſine illis ullo modo vivi poſsit: ſaluti perpetuæ potius, qua brevi voluptati conſulendum. Et naturæ ergò& vo- juntati divinæ obtemperans D D. Adrianus, anno x. aatis 28. Lipſiæ cum honeſtà& optim morata, mei me do-

Lanh gerte web foiſt bih Gnnn auh