F. Liuoniæa ſupplicantis mento R. Mi: Veſtræ, vniuerſæque Reipublicæ eſſe poſsit.

Non certè tàm imbecillitas aliqua virium, aut deſperatio, prouinciam hanc olim vel perdidit, vel ampliſsimo huic imperio ſubiecit; quàm pro-

priæ diſſenſiones, omnium potentium regno-

rum atque populorum vnicum VENENVM. Inter quas tamen diſſenſiones, in ſola hac re maximè conſentientes fuerunt; vt nulli rectius,

quam ampliſsimi huius Imperij fidei committe-

re ſe poſſe ſtatuerent.

VItrò igitur in ditionem atque fidem ampliſ-

ſimi huius Imperij venerunt;& quidem certis conditionibus atque pactis, quatuor regum iura-

mẽto brmatis. Quibus, cùm alia multa promiſſ a

cautaq́; illis fuerunt, tum maximè id: Ne-quiſ- quam, niſi verus indigena, in prouinciaq́; ea natus ad vllos vel honores, vel dignitates admitteretur.

Et ne quid falsò prætendere videamur, extant ea de

re Diui Sigi ſmundi Au guſti aliqu ot diplomata.

Non petimus id nunc(neque enim vel for- tuna noſtra id patitur, vel, ſi maximè id patere- b. tur,

Inrones

9 3

mu.

lonptua lnapetal ixeiust⸗ Itm voc a, n

iceron

im meri tqocue. rümas o.