Pꝛedicamentoꝛũ
magis diſparata:ideo non opoꝛtet ꝙ tot modis dicat᷑ vnũ ⁊ reliquũ. Ad ſcðam ðꝛſnegãdo ↄñaʒ: ⁊ rõ eſt:qꝛ concretũ ⁊ abſtractũ ꝓ vno cõputãtux/ cũ habeãt idẽ ſᷣcatũ foꝛmale: ſub alio tñ ⁊ alio mõ ſignificãdi. ¶ Ad tertiã ðꝛ/ꝙ ſuᷣſtãtia ⁊ accñs nõ ſe habẽt vt oppoſita:ſʒ magꝭ vt diſparata ſiue ca/ piant᷑ ᷣme intẽtionakr/ ſiue ſcðe intẽtionafr:⁊ ideo nõ valet ↄña. ¶ Ad q̃rtã ptʒ ſolutio in qmo nota/ bili/ vbi viſum eſt quõ pᷣdicamẽtũ epir du leai.
7 ꝙpdicamenta ime Quarto ſciẽdũ intentionalr capta/ pñt diſtingui dupłlr.Ano mõ a pꝛioꝛi:⁊ ſic dico/ꝙ diſtinguũt᷑ a ſe inuicẽ ꝑ ſuos modos intrinſecos: vt ſtᷣſtãtia diſtinguit᷑ a q̃ntitare ꝑ ſuũ ꝓpꝛiũ modũ intrinſecũ qͥ eſt eẽ per ſe:⁊ ſilr dicat᷑ de alijs. Alio mõ pñt diſtingui a poſterioꝛi:⁊ ſic diſtinguũt᷑ per ſuos pꝛopꝛios modos pᷣdicandi de pᷣma ſuhſtan/ tia.Añ ꝓpꝛius modus pᷣdicãdi ſubſtãtie/eſt pdica ri in d de pma ſubſtãtia/cuiꝰ q̃ᷣlitiuũ eſt qͥd. Sed ꝓpuus modus pᷣdicãdi q̃ntitatis /eſt pꝛedicari in quantũ quãti/quot vel qͥtiẽs:cuius q̃ſitiuũ circũlo
quit᷑ ꝑ hoc cõplerũ q̃nti qͥt/ quantũquotiẽs.Sed
8
SGco. q.3. ꝓ lo.arguẽdo dñm egt. et. q.z. q̊t. ar
ꝓpꝛius modus pᷣdicãdi adaliqͥd, eſt pᷣdicari in h ꝙ eſt reſpectiue ſe habere ad aliud:cui qᷓſitiuũ cir/ cũloquit᷑ ꝑ hoc cõplexũ quõ ſe hʒ h̊ ad aliud. Sed ꝓpꝛius modus pᷣdicandi ã̃itatis /eſt pᷣdicari in q̃ le de pꝛima ſubſtãtia vel q̃liter:cuiꝰq̃ſitiuũ circũlo quit᷑ ꝑ hoc complexũ qᷣle vel qualiter. Pꝛopꝛius modus pꝛedicandi actiõis de pᷣma ſubſtãtiaſeſt pᷣ/ dican in qð agit:cui· qᷓſitiuũ circũloquit᷑ ꝑ hoc cõ/ plexũ qð agit vel qͥd agit.Modus paſſiõis/eſt pᷣ/ dicari a q̊ patit᷑:cuiꝰ q̃ſitiuũ circũloqͥt ꝑ hᷣ cõplexũ qͥd patit᷑. Modus pᷣdicandi vbi/eſt pᷣdicari in qͥã/ vbi/ꝛ⁊ vnde:cuiꝰ q̃ſitiuũ circũlo quit᷑ ꝑ iſta q̃ttuoꝛ aᷣſã/vbi/⁊ vnde. Wodus pᷣdicandi quãda de ᷣma ſubſtãtia/eſt pᷣdicari in quãdo:cuiꝰ qᷓſitiuũ eſt ꝗñ. WModus /ᷣdicãdi ſitus de pᷣma ſubſtãtiaſeſt pᷣdica ri in qlit᷑ eſt ſituatũ:cuiꝰ ãᷓſitiuũ circũſoquit᷑ ꝑ boc cõplexũ q̃luter ſituatũ eſt.Pꝛopꝛiꝰ modus pᷣdican/ di habit/eſt pᷣdicari in q̃liter habituatũ eſt:cuiꝰq̊/ ſitiuũ circũloquit᷑ nobis ꝑ hoc cõplexũ q̃liter habi tuatũ eſt: ⁊ de iſtis ꝑ oꝛdinẽ viſum eſt in ſũmulis/ ⁊ qualiter ſint intelligenda: ⁊ hec 3 im 5 Lfreid. ; ira 1 trũ iſta ſcia q̃ Dubitat᷑ pꝛimo ſupacama toꝝ ſit de rebus vel de vocibus. Pꝛo reſponſione ad iſtud dubiũ /due ponũtur opiniões. Pꝛima:eſt nominaliũ dicentiũ/ꝙ iſta ſcietia eſt de vocibus et terminis: qð pꝛobant. Pꝛimo auctoꝛitate boe/ tij dicẽtis/ ꝙ intentio huiꝰ libꝛi eſt de noibus ⁊ vo cibus res ſignificantibꝰ. Itẽ totus ꝓceſſus hui⸗ ſcĩe videt᷑ eſſe de vocibꝰ et terminis: vt patebit in diuiſionibꝰ. Alia eſt opinio/ ꝙ iſta ſcĩa ſicut ⁊ que libet alia ſciẽtia tradita in alijs libꝛis logice /eſt de ſcðᷣis intẽtionibus attributis rebus vel vocibus: que intẽtiones /nec ſunt voces/neq; ſunt termini:
ti.i.in acce/hec em̃ ſciẽta ſic ⁊ q̃libet alia/ẽ de ſubiecto ſibi ade
ptiðibꝰ rei.
quato:ideo q̃rere de quo hec ſciẽtia ſit/nõ eſt alið qrere qᷓ; de quo ſubiecto hec ſciẽtia ſit:modo notũ eſt quod hec ſcientia non eſt de vocibus tanqᷓ; de ſubiecto attrbutionis: ſed eſt de aliquo intentio/ nali/ að vniuoce cõuenit decem pᷣdicamentis/qð dicit᷑ vniuerſale oꝛdin abile in genere ſaltẽ circũlo cutiue /vt pꝛius viſum eſt. Simuliter de nullo vi/ qet᷑ eẽ ſcictia niſi de ſubiecto ſuo attributiòis tã/ ꝙ de ſcibili remoto ⁊ de cõcluſione/in q oſtẽditur paſſio illi ſubiecti de illo ſubiecto tãqᷓ; de ſcibili.ꝑ pinquo ⁊ totali:⁊ hoc capiendo ſciẽtiã ꝓ ſimplici
habitu.Et aduerte ꝙ hec ſciẽtia nõ dicit᷑ de decez pᷣdicamẽtis /ſic ꝙ decem pᷣdicamẽta ſint ſubiectu huiꝰ ſctẽtie:qꝛ opoꝛtet ſubiectũ ſciẽtie eſſe vnũ:ſed decẽ pᷣ dicamẽta nõ ſunt vnũ:igit᷑! Sed ðᷣꝛ ſcĩa de pᷣdicamẽtis tanq́ᷓ; de illis quibꝰ attribuit᷑ ſubiectũ uiꝰ ſcientie/quod eſt vniuerſale oꝛdinabile in ge/ nere hᷣm ſub ⁊ ſupꝛa. C Ad rãnes alcerius opinio nis dicit᷑pꝛimo ad auctoꝛitatẽ boetij/ꝙ ibi capie⸗ bat actiuũ ꝓ paſſiuo:ſic ꝙ eſt ſenſus/ ꝙ hec ſciẽtia eſt de rebus/ id eſt intentionibꝰ ꝑ voces ſignifica⸗ tis. Ael põt dici/ ꝙ hec ſcientia minus ᷣncipaliter eſt de vocibus ⁊ terminis:et pꝛincipaliter de ſecũ/ dis intẽtionibꝰ:qꝛ ſi eſſet ᷣncipaliter de vocibꝰ ſe/ queret᷑ ꝙ ſurdus nõ poſſet habere hãc ſcientiamt quod falſum eſt. ¶ Ad aliã ðꝛ/ꝙ ꝓceſſus buiꝰ li/ bꝛi nõ ſit de vocibus vel de rebus ad oſtendendũ hec ſciẽtia ſit de rebus vel vocibus:ſed ad oſtẽ/ endũ que ſũt illa que reponunt᷑ in pᷣdicamentis: nam hec ſcientia nõ eſt de illis q̃ reponunt᷑ in ali decem pᷣdicamẽtoꝝ:ſed de ſcðis intentionibus/q; in nullo illoꝝ decem pᷣdicamẽtoꝝ reponũtur:ideo hec ſciẽtia ſolũ ſecũdario cõſiderat illa/que repo/ nuntur in pᷣdicamẽto ſiue ſint res ſiue voces. Du bitat ſcðo Atrũ voces ſeu tet/ mini vel res vk ſecũ de intẽtiões reponãtur in pᷣdicamento. Rñdetur bꝛeuiter/ ꝙ res pꝛime intẽtionis finite et limitate vniuoce incõplexe ſignificate pꝛincipalit᷑ reponũt᷑ in pᷣdicamẽto:nõ quidẽ ſcðm eſſe reale qð habent in re/ ſed ſᷣm eſſe cognitũ. Nam rem repont in pꝛe dicamt᷑to nõ eſt aliud qᷓ; rem concipi in ratiõe ſu/ perioꝛitatis vel inferioꝛitatis. ¶ Ex qͥ ſequit᷑ ᷣmo res nõ reponũtur in pᷣdicamento /ſicut vacce in abulo:nec opoꝛtet vaccã trahere ꝑ caudã ad ip/ ſam reponendũ in pꝛedicamẽto. Sequit᷑ ſcðo/ꝙ ceſſante intellectu res nõ ſunt actualiter in pᷣdica/ mẽto.Dicit᷑ notãter res pᷣme intẽtionis:qꝛ res ſe/ cũde intẽtiõtis nõ ſũt in aliã decem pᷣdicamentoꝝ/ licet poſſint poni in pᷣdicamẽto entis rõnis.Dicit᷑ notanter limitate:qꝛ tranſcendẽtia nõ ſunt in pᷣdi camẽto/ cuiuſmodi ſũt ensvnũveꝝ.Dicit᷑ notãtet finite: quia res infinita nõ reponit᷑ in pᷣdicamẽto/ cuiuſmodi eſt deꝰ:qꝛ nõ ſe hʒ neq;vt genꝰ/neq; vt ſpẽs/neq; vt indiuiduũ.Dicit᷑ notanter incõplexe ſignificate:qꝛ cõplexa vt cõplexa nõ ſunt in pᷣdica mento.Dicit᷑ notanter pꝛincipaliter: qꝛ termini ⁊ voces ꝑſonaliter ſumꝑte ſunt bene minus pꝛinci/ paliter tanqᷓ; ſigna in pᷣdicamẽto:⁊ ꝙ hoc ſit minꝰ pꝛincipaliter patet:ꝗꝛ iſte terminus hõ nõ repone ret᷑ in pꝛedicamẽto ſubſtãtie niſi ſubam Bᷣcaret.Ai det᷑ ergo ꝙ res pꝛimo ſunt in pdicamẽto/ cũ ꝓpter ipſas termini vel voces ſunt in tali vel tali pᷣdica/ mento.Et aduerte ꝙ termini dicunt᷑ eſſe in p̃dica mento ratiõe ſuoꝝ ſignificatoꝝ foꝛmaliũ/⁊ nõ ma terialiũ:vt albũ eſt in pꝛedicamẽto qualitatꝭ rõne ſui foꝛmalis ſignificati qð eſt albedo:⁊ nõ in pᷣdi/ camento ſubſtantie/licz ſupponat ꝓ ſubſtantia/qᷓ eſt ſuũ ſignificatũ materiale. Et ſi quis dicat/illa ſolũ ſunt in pꝛedicamẽto /que ſubijciunt᷑ ⁊ pᷣdicãt᷑: ſed ſoli termini dicũtur ſubijci ⁊ pᷣdicari/etiã vni/ uerſales vł ſin gulares ⁊ nõ res: ergo ſoli termini ſunt in pdicamẽto ⁊ nõ res. ¶ Scðo:illa ſũt pꝛin cipaliter in pꝛedicamẽto/ de qbus fiunt diniſiões in hac ſcientia: ſed de vocibus fiunt diuiſioneg igit. Winoꝛ patʒz/ nã in pꝛima diuiſione ðꝛ: Eoꝛu q̃ dicunt᷑:quedã dicũtur cũ cõplexione:quedã ſine cõplexione:mõ cõplexio ⁊ incomplexio folũ attri/ buunt᷑ vocibꝰ. Itẽ dicit᷑ in alia viiliong ede aue 3
Fo. 1
C
₰