8 AVARTTI K, Vix ego Saturno quenq́; regnante videbam/ Cuius non animo dulcia lucra forent,

Tempore creuit amor /qui nũc eſt ſummus/ habendi

Vix vltra quo iam ꝓgrediat᷑ habet, Pluris opes nunc ſunt qᷓ; priſci tẽporis annis/ Dum populus pauꝑ/dum noua Romafuiutt Dum caſa Martigenã capiebat parua Quirinũ: Et dabat exiguũ fluminis vlua torum Iupiter anguſta vix totus ſtabat in æde, Inq; Iouis dextra fictile ſulmen erat Frondibus ornabãt quæ nũc/ca pitolia/gemmis:. Paſcebatq; ſuas ipſe ſenator oues Nec pudor in ſtipula placidam cœpiſſe quietem Nec ſœnũ capiti ſuppoſuiſſe fuit,

Iura dabat populis poſito modo prætor aratro

Et leuis argenti lamina crimen erat,

At poſtq́; fortuna loci caput extulit huius/

Et tetigit ſummos vertice Roma deos/ Creuerunt& opes/& opum furioſa cupido/ Et cũ poſſideãt plurima/plura petunt, Qrerere vt abſimant: abſummpta req́rere certant: Atqʒ ipſeæ vitis ſunt alimenta vices, Sie quibus intumuit ſuuffiuſa venter ab vnda,

Quo plus ſunt potæ: replo ſitiunt aJur.

aih 4

24

mhe