c 4NTICA Rore caput liquido tectum madet, vndiq; guttis Cincinnos ſparſit nox inimica meos. Exutus tunica venio, quis me inductilla,

Quõue modo lotos commaculabo pedes?

At manus exiguum penetrauit chara foramen,

Intuitæ vt tremerent viſcera corq́; mihi.

Immiſſura meum ſurgebam: fulua fluebat

Myrrha manu, hac viſus cardo madere fuit.

Illicò ſemot patuit mihi ianua ſera⸗

Sed tum deſertam fugerat ille domum. Confeſtimq́; animus verbi memor huius abibat, Inqdicio ſperans hunc reperire ſuo.

Aumia quæſiui, nuſquam tamen ille repertus,

Nec mihi clamanti mutua verba dedit.

Sanguineo vigiles mulctabant verbere adorti,

Qui curant altas nocte ſilente domos.

Moœnia neolicuit tutò ad ſpacioſa vagari, Hiincredij nudum tegmine quaſſa caput.

Vos ego, quæ Solymes celebri de nomine nomen

QDucitis, obteſtans vos ego mœſta precor,

Si qua meum èvobis videat, languere fideli Reoue Picite quæſiti pectus amore mihi. Seee. Quis tibi, foemincæ, charus, pulcherrima turbæ,

Ule: Quid eſt, ſuperet quo tuus ille viros?

Sponſa.

V 4