v“ ö ä 3 ä 1“ 4

Tales HRIS TV Senim uerbo fundauit omoret, Et uoluit ſocij mutua iura tori.

Theſ aurum repe rit magnum, cui contigit uxor

Prudens, ipſa uiro gaudia multa facit. Contigit hæc quoniam⸗ diuinò numine grator Sponſe tibi. quͦem nunc proſpera fata beant⸗ Digna quidem coniux tali formoſa marito. Nec tu dipimili coniuge dignus eras. Vtqʒ hares eſtis concordem uiuite uitam, Quos ætas ey par, con ſociauit amor. Sic ueſtris quadrent aptißima colla lacertis: Conueniet rebus gratia ueſtra ſuis. Nec magi Oenonen Paris, aut nec Eliſa Sychæum, Nec plus Penelopen, qurus Vlyſſes, amat. Non Helenam Menelaus amat plus fœdere rupto: Nec magis Hyppolitum perfida Phædra ſuum. Diligat illa ſenem te ſponſe, ſed ipſa marito Tum quoqʒ ſi ſt fuerit, non uideatur anus. Et ueſtram læti nunc exerccte inuentam, Suaueq́; coniugij, diſcite ferre iugum. Qudd ſi diſparibus, res ueſtræ, paßibus intrent, Fædera coniugij, dulce leuamen erunt. Soluite primitias dijs, pro bonitate, feraces: 2 Fundite, pro ueſtra reli ione, preces. Sie ubi bis quinos, rutilantia ſydera, menſes Deuoluant, orbes& uaga Luna pares. Fiet, ut hec pulchra faciat te prole parentem, Sit mater proli, ſis pater ipſe, tuæ. Creſcat ut ingenua, celebris, uirtute propago Vobis,& radijs ſtemmata ueſtra micent. B 2