Cdnſortem thalami, cœſeſtia munera donas, Optima quæ vitæ ſit medicina ſuæ.

Et velut Abramidæ iuueni connubia monſtras,

Dum peregrina ſuus ſeruus in arua venit: Effieit ar cano ſic nunc tua dextera fato,

Vt neq; ſperato ſurgat origo thoro. Surgit origo thoro, de quo ſpes nulla ſonabat,

Cum bis adhuc ſeptem non abière dies. Flaminis inſeritur nam cui fax feruida ſancti,

Flagrat ad incœptum promptius ire pium. Sic tuus immenſa fauor integritate paratus,

Braunsbergij patrio curat amore fidem.

Nam tibi qui fidit, nunquam ſua præmia perdit,

In iuſtos adeò corda paterna geris. Perge fouere tua paſtorem dote fidelem, Tradita qui duplici fruge talenta colit. Vcq́ʒ ſit auſi bieiß feſtum fœlicibus actum, Quod cele At tu ſponſe,nouus quem nunc Hymenæus ador Triſtitiæ venis abijce, ſi quid habes. En tibi diſcuſʒis præfuſget nubibus xtherz

Oum venit in thalamos vxor honeſta tuos.

Hanc ttbiiuſta fides peperit, pergrata Tonanti, Ignea qua populum percitus aſtra doces.

rant hodie fœmina virq́;, faue.

nat;

Exhibet is naui vela ſecunda tuæc.

Namq; tuæ vellem ſi dotes dicere ſponſea, Præ reliquis ſummum quas habet illa decus.

Sufficeret ſpacijs non hæc anguſta papyrus, Omuua nec hreuiter commemorate queam.

.2